Mar 08

Осумнаесеттиот ден од ископувањето, во третиот културен хоризонт, налетавме на фрагменти од фрески. Во аголот од сондата, на место кадешто не би требало да ги има. Најдобриот професорот на светот стоеше видно загрижен над ископините и не ги разбираше зборовите од необичниот текст. Ги врткаше низ рацете, ги составуваше, нешто запишуваше, ама да ги одгатне не му успеваше. Многу долго откако ги снема и него и фреските, една вечер, ги отворив теренските белешки. На дното од кутијата стоеше преклопено писменце. И таму видов опис на артефактите, со бои рачно припремани, со упатство заборавено, со звук на ѕвона и чардаци и со музика од ангелски мегдани. Со глаголи од псалми, аманети помеѓу клесани камења создадени, растолкувани, a од времето заборавени.

Никола Пијанманов - фреска

Никола Пијанманов – фреска (преработена во мозаик)

 

Mar 06

Мартинката

oбично двобојна

црвено-бела амајлија

плетена, шиена или од волна, памук предена

во тивка квечерина или пред изгресонце

со љубов изработена, за здравје дарувана,

на ревер прикачена или на рака износена

со поглед кој бара птица преселница

или бел камен или дрво расцветано

по старински

од тело симната, за природата закачена

со боја испреплетена како симболика

со јасна порака, за иднината

 

Моите мартинки (март, 2016год.)

Моите мартинки (март, 2016год.)

 

Apr 27

Што е вистина, што реалност, а што судбина? Од вистината можеш да извадиш онолку колку што ќе ставиш во неа. Од реалноста онолку колку што можеш да сносиш последици. Но секоја вистина носи последици. Значи реална е онаа вистина која носи последици. Дури тогаш сваќаш дека е вистинита. Мислам на реалноста. Инаку од каде ќе знаеш дека е реалноста вистинита ако ги нема последиците? А што правиме тогаш со судбината?

Куферите беа скоро спакувани, картите букирани, чекав само да дојде денот кога ќе отпатуваме таму далеку на ориентот. Отсекогаш сум сонувала да се разбудам во вечно лето. Тука во градов, нестоплена, неприпитомена, никогаш не успеав да се адаптирам, иако мојата фамилија е присутна со генерации. Овој град секому прави да се чувствува крив дури и без презумпција на невиност.

И тогаш ми се случи средбата. Со астрологот. Б. е крива, знам, ама и таа средба да ти била однапред запишана во ѕвездите, како и онаа другата.

„Вашиот знак мадам влегува во полето на судбинската љубов и таа ќе се појави сега некаде од почетокот на мај, па до средината на август. Запишано е дека овој тип на љубов во вашиот живот е циклус што кај вас се случува еднаш на 30 години, но претходниот пат сте биле многу мала, а после 30 години ќе биде многу доцна.“

from_here_to_nowhere

Мотав паметни мисли низ главата. Знам дека е можно вистински во еден живот да се сакаат повеќе луѓе, но ѓаволски е тешко тоа да биде баш во исто време.

„Знаете господине астролог, ви благодарам за интерпретацијата, но јас веќе ја најдов мојата животна љубов и со нетрпение чекам заедно да се отселиме и да почнеме одново да создаваме наше катче далеку оттука.“

„Како знаете дека е тоа вашата реална љубов, а не онаа вистинската?

Ме замисли астрологот. Има неколку вистини, мојата, твојата и онаа која никогаш нема да ја дознаеме. А реално може да постојат и повеќе вистини. Тогаш како ќе препознаеме која е правата вистина? Онаа во која ќе одбереме да веруваме или онаа која се обидуваме да ја избегнеме? Но честопати се случува губејќи се на патот кон својата судбина за да ја избегнеме вистината, токму на неа налетуваме. На животната трка со пречки, каде препреките на патот кон спознанието на вистината се како мостови. Некои мостови се преминуваат, а некои за да ги преминеш мораш да ги запалиш.

Многу е лесно да се филозофира и да се даваат совети, но најтешко е тие да се спроведат во прво лице еднина. Следно што знам е дека не ја запалив авионската карта, ама ја запалив колата. Закажав средба таму доле на југот од државата и отпатував во градот на ‘ѕвездите’, да ја сретнам ‘судбинската’ љубов од минатото, оти така било запишано во ‘соѕвездијата’ од сегашноста.

15:20
27.04.2015