Razumeli smo se
bez pogleda
preseko si moj svet na pola
i ostavio polovinu
da drži ravnotežu
između mojih snova

И благодарам на Сузана оваа моја песна преведена на српски јазик да ја постави на својот сајт за поезија.

Седев пред саркофагот и збунето ги фаќав прибелешките во теренскиот дневник. Материјал, непознат, потекло, непознато, период, непознат. Без минато и без иднина секаков дијалогот беше залуден. Само јас и саркофагов на пустиот рид. Никој не го побарал ова рељефно обликувано парче на камен со столетија. Се што можев да дијагностицирам беа бледи претстави од уништени ликови кои некогаш ја краселе надворешноста на овој споменик. Ме стемни и сенките се прелеваа врз површината кога го видов прорезот. Зјаеше. Изгледаше повеќе како клучалка низ која можеше да се ѕирка. Можно ли е после толку векови да се отвораат портите од времињата минати? Се спуштив до првото населено место Се надевав дека ќе го пронајдам одговорот. Со застоен воздух, ѕидови од плитар и слама на подот гостилницата изгледаше постаро од самиот саркофаг. Потпорите беа кревки, масите се распаѓаа, а место столчиња имаше трупчиња. Гостилничарот не го ни сетив. Се создаде покрај мене бесшумно и ме простела со поглед стар стотици години.

Ретко постирам од музиката која ја слушам, па затоа решив во овој пост да ви претставам две дами по чие влијание сум последните неколку години (покрај Bjork, PJ Harvey и мн други) и една необична група. За денеска ги одбрав Lidia Pujol (Шпанија) и Ane Brun (Норвешка) кои имаат свои профили и fan page-ови на фејсбук, а песните можете да им ги најдете по интернет доколку сакате да ги преслушате. За разлика од спокојната лирика на овие две дами, од друга страна Dionysos се француска група која покрај тоа што има интересни песни, една од работите кои ги дефинираат на француската алтернативната сцена се – необичните спотови.