photo by Zan61

Голтам прашина од дамнешна прикаска, со надеж што трепери под патината на совеста. Со демони другарував во светот на сенките, меѓу слоевите на времето ги барав тајните. Цртав магични кругови во земјата на водите, со агли ненаметливи те ловев во мислите. Кој си ти што ме прогонуваш и преку клучеви од симболи аманети ми оставаш? Во прегратки од слатки казни ме врзуваш и правиш да поверувам дека никогаш не изчезнува. Во празнината разбиена на илјадници делчиња, чувството неодредено, недокажано, затскриено. Момент перфектен, скоро запечатен во бројката која спојува илјадници еони и милијарда честички љубовни. Овердоуз со игри космички, никогаш непресушни мисли прашинкасти. Јас сум ловената, а времето е ловецот.

А ти?
Ти си сведокот!

Беше утро. И беше мрак. Прв ден од нашето создавање. И последен. Ден во кој клепките ми паѓаат и уморот не се чувствуваше. Пред да си замине чувството недодредено, под привидната празнина на мојата утроба и твојата фатална рамнодушност, поминав низ булеварот на скршените срца. Фенерите се запалија и додека уличните светулки танцуваа, морници по телото ме облеваа. Животот ми стана сликано платно на кое се движев во погрешен правец, а писанијата го впиваа товарот како прибежиште за моите белешки. Последна архива од немирот во ноќта, кон самракот на моето битие. На едно долго мачно патешествие, на кое постојано се сретнуваме, се раздвојуваме и се збогуваме, те видов за прв и последен пат. Во еден ист ден. Неповторлив, необновлив, а обичен како секој друг проклет ден.

Му се молев на дождот да ги избрише трагите на секојдневните страданија и молчеливи верувања. Да ги избледе сликите за сите сеќавања, да направи да почувствувам како доаѓа и си оди засекогаш без збогување. Оти секоја вечер заспивав во иднината, а секое утро се будев во минатото. Почетокот на денот ми ги прикриваше болките, а ноќта само ги продолжуваше маките.

Клечев пред крстот. Пред мене беа распнати столетија. Стоев така во долгиот низ од луѓе и чекав да дојде мојот ред. Никогаш не разбрав зошто те загубив, и никогаш повторно како тебе не пронајдов. Некој што за мене лудости ќе оствари, ѓаволштини кои беа пресликани во реката од мисли со изгубени одрази.

photo by mpedziwiatr

Едно утро кога сонот на долгата летна ноќ се распрсна во илјада мали соѕвездија, со мисли раскренати како прашина тргнав на долг пат. Чевлите ги искинав, а колениците ги раскрварив. Секој пат кога тргнував, паѓањето го чувствував. Толку колку што има ѕвезди на небото не бев спиела со ноќи барајќи те тебе. Во бескрајното море на тагата, фрлав латици во земјата на сенките. Им принесував жртви на боговите и ги молев да те воскреснат.

Се што сакав е да бидам светлина. Ангел чувар над твојата кревка болна душа. Наместо тоа станав сведок. И критичар. И странец во сопствениот живот. Оти поголема од сите несреќи на светов беше тоа што знаев многу повеќе од знаците на хартијата. Велеше дека постојат настани кои имаат насилен почеток или насилен крај. Ја разбрав првата, но не и втората вистина. Кога замина со леден поглед и прекор, тие два збора станаа мојата бесконечност низ која се уште талкам.