Еден абстракт од небото во еден трактат за исечоците, и те губам во недоглед, низ органската структура на врелиот асфалт. Ти си јавач на облаци, но дали мислиш дека е уметност, да се фрлам во потрага по тебе, низ бетонските вијуги. Топлина, жештина, полусон ме убива. Луните се сменија. Јас бев таму. Ти читаше. Клепките ми паѓаат. Инстант демант наликува на тебе. Но сепак нема да заборавам, како солзите од роса, во тоа утро ги капеа латиците.