Познавам многу луѓе. И богати и сиромашни. Но ,,богатството” е релативна категорија, во зависност како гледате на тоа. Така на пример јас работам со бесценети работи за кои во материјалниот свет не постои вредност или таа е само приближна.

Често слушам како луѓето зборуваат:,,Абе животот би ми бил подобар, ако..” Епа тоа ако е решение на целиот проблем. Значи проблемот е внатре во менталниот склоп. Ако верувате дека можете подобро, зошто тоа не го сторите?

Зошто верувате дека не заслужувате подобар живот?

Се е до нас, и до нашиот мозок. Ако ние самите не се убедиме дека заслужуваме подобро, веројатно нема да ни помогнат ниту милон долари да го смениме својот начин на живот. Има навика, има и одвика. Но најтешко е чинам човек да се навикне на своите мисли.

Мислите се тие кои го движат светот. Постојано велам дека најбрзо нешто што човек може да промени на себе не се навиките, туку мислата. Но тоа најбрзо за некои луѓе не значи и – најлесно.

Се што ќе помисли секој човек во својот внатрешен свет за себе, едноставно се пресликува во реалност. Нашата желба за ,,богатство” многу зависи од личната перцепцијата на работите, но пред се од мислите. Човекот постојано мисли, дури и кога не мисли дека мисли. Треба да биде свесен за своите размисли, бидејќи и покрај се ниту една мисла не е глупа, проста и безначајна. Но од друга страна:

Ако најбрзо нешто што човекот може да промени на себе е мислата…

тогаш што чекате.

Некои луѓе грешат,
но се извинуваат.
Некои луѓе грешат,
ама не се извинуваат.
Некои луѓе го примаат извинувањето
и продолжуваат понатаму.
Некои луѓе не го примаат извинувањето
и продолжуваат понатаму.
Некои луѓе “не знаат” како да го примат извинувањето.
Единствен начин да го сторат тоа
е да се разболат.

Дали треба таквите луѓе да се жалат, да се игнорираат или да им се помогне?

,,Огледалце огледалце мое, кажи ми на светот најубав кој е?”

“Па ти, а кој друг?“, одговара волшебното огледало.

Дали би се осмелиле да погледнете во едно такво волшебно огледало? Што ако дознаете страшни работи? Или можеби би погледнале ама под услов тоа огледало на иднината да е врамено во среќна рамка… или така, или никако поинаку! Или пак би сакале да погледнете во огледалото на минатото… кога поради нешто сте биле среќна…

,Огледалце огледалце мое, кажи ми на светот најубав кој е?”

“Па ти, а кој друг?“, одговара волшебното огледало.

Наутро намуртени влегуваме во бањата, и се гледаме во огледалото. Зјапаме, ги набљудуваме забите…се депилираме, се лакираме и чешламе, правиме гримаси, си ги гледаме брчките, и си ја затегнуваме кожата мислејќи дека ќе го одложиме стареењето. Барем за момент. Нашите огледала, на некого судени и како казна за сопствениот изглед, на некого потврда за минливата убавина; ретко кога лажат. За разлика од нас, огледалото, никој не може да го излаже.

Ретки се оние кои оставаат трајна трага на внатрешниот мир од огледалото. Тие всушност не ни мораат да користат огледало.

Постои ли некаде некое волшебно огледало, кое би го одразило не нашиот физички изглед, туку нас самите. Огледало што го “впива” од нас сето она што ние не го гледаме??? Огледало кое има позадина со некоја друга реалност, паралелна, во која и ние имаме свој одраз, а која останува неосветлена и не освестена, као темната страна на Месечината.

Такво метафизичко огледало би ја прикажувало состојбата на нашата свест, нашите стравови, притаени мрзазења, длабоко закопана завист. Огледало кое би покажувало каде навистина сме, на кој дел од духовниот развој или пат сме застанале, што сме направиле до сега, каде сме застраниле, која делница сме ја совладале а каде се уште нашата нога не стапнала.

Гледајќи се во такво огледало каков би бил всушност нашиот одраз ???

Веројатно за многумина од нас шокантен, затоа што од изгледот би произлегле сите наши дела, зборови и мисли, сето она што некогаш на некого сме го изговориле со помалку љубов, а повеќе нетрпеливост, кога некого сме увредиле, некого повредиле. Тогаш би увиделе дека патеката по кој сте тргнале не води кон патот на светлината, туку низ сивите предели каде духот лесно може да се изгуби во шумата од човечки слабости.

Само волшебните огледала ја покажуваат состојбата на работите. Но, нив ги нема да се купат, ниту пак можат да се направат. Единствено лицата на нашите најблиски, сепак понекогаш го рефлектираат нашиот одраз. Од нив понекогаш може да ,,прочитаме” какви навистина знаеме да бидеме. Во недостаток на магијата на одразот, и тие можат да бидат коректен патоказ.

Можете ли да го замислите изгледот на сопствениот одраз во метафизичкото огледало???

Текстот е сублимат од постовите кои оригинално беа постирани тука и тука.