Nov 17

Вчера вечер почина дедо ми. Денеска го закопавме. Си умре тивко како што и живееше. Имаше тежок живот и ја сподели судбината на илјадници македонци од Егејскиот дел на Македонија. Некои луѓе кога заминуваат, како цела библиотека да согорува со нив. Им благодарам на сите роднини и пријатели кои во овој тежок момент беа со нас, зошто знам дека ме читаат. Навистина ми е тешко да пишувам. Оваа ,,година” изгубив неколку драги луѓе и се што сакам е таа побрзо да заврши. Ти простувам што како мала патев затоа што сите деца на летен одмор одеа ,,кај баба и дедо на село”, а моите баба и дедо беа во Синѓелич. Почивај дедо во мир. Нека ти е лесна земјата. Mногу те сакав и ќе ми недостигаш.

Сонувам есен
сонувам дува ветер
и сонувам лисја
како ветрот еден по еден
ги кине од гранките

Паѓаат на земјата
и чизми ги газат.
Бојата зелена се претвора
во крвава.
И сонувам како лежам над земјата.
а небото над мене пополека се стемнува.