May 29

Му се молев на дождот да ги избрише трагите на секојдневните страданија и молчеливи верувања. Да ги избледе сликите за сите сеќавања, да направи да почувствувам како доаѓа и си оди засекогаш без збогување. Оти секоја вечер заспивав во иднината, а секое утро се будев во минатото. Почетокот на денот ми ги прикриваше болките, а ноќта само ги продолжуваше маките.

Клечев пред крстот. Пред мене беа распнати столетија. Стоев така во долгиот низ од луѓе и чекав да дојде мојот ред. Никогаш не разбрав зошто те загубив, и никогаш повторно како тебе не пронајдов. Некој што за мене лудости ќе оствари, ѓаволштини кои беа пресликани во реката од мисли со изгубени одрази.

photo by mpedziwiatr

Едно утро кога сонот на долгата летна ноќ се распрсна во илјада мали соѕвездија, со мисли раскренати како прашина тргнав на долг пат. Чевлите ги искинав, а колениците ги раскрварив. Секој пат кога тргнував, паѓањето го чувствував. Толку колку што има ѕвезди на небото не бев спиела со ноќи барајќи те тебе. Во бескрајното море на тагата, фрлав латици во земјата на сенките. Им принесував жртви на боговите и ги молев да те воскреснат.

Се што сакав е да бидам светлина. Ангел чувар над твојата кревка болна душа. Наместо тоа станав сведок. И критичар. И странец во сопствениот живот. Оти поголема од сите несреќи на светов беше тоа што знаев многу повеќе од знаците на хартијата. Велеше дека постојат настани кои имаат насилен почеток или насилен крај. Ја разбрав првата, но не и втората вистина. Кога замина со леден поглед и прекор, тие два збора станаа мојата бесконечност низ која се уште талкам.

Напиши коментар