Беше утро. И беше мрак. Прв ден од нашето создавање. И последен. Ден во кој клепките ми паѓаат и уморот не се чувствуваше. Пред да си замине чувството недодредено, под привидната празнина на мојата утроба и твојата фатална рамнодушност, поминав низ булеварот на скршените срца. Фенерите се запалија и додека уличните светулки танцуваа, морници по телото ме облеваа. Животот ми стана сликано платно на кое се движев во погрешен правец, а писанијата го впиваа товарот како прибежиште за моите белешки. Последна архива од немирот во ноќта, кон самракот на моето битие. На едно долго мачно патешествие, на кое постојано се сретнуваме, се раздвојуваме и се збогуваме, те видов за прв и последен пат. Во еден ист ден. Неповторлив, необновлив, а обичен како секој друг проклет ден.
June 6th, 2009 at 9:35 am
Vasilka, sakav da ti napisam komentar-dva na nekoi od tvoite prethodni postovi… znaes, eden od onie moite ‘konstruktivni’
Tuku posle si rekov – aj, batali (ne sakav da mi se nafrlat tvoite prijateli). Ama sega, ete, sepak resiv da ti pisam nekoj red i da ti kazam deka ednostavno mi se dopadna ovoj post sto si resila da go naslovis Duh(ov)den. … Read moreZnaci vo ovaa prilika nema ‘konstruktivna’ kritika tuku samo krenat palec i pozdrav od Vlado i Bromo. Aj da odam da si go dopijam kafeto, a Bromo da si gi dojade biskvitite. Na zaminuvanje – mozebi sepak bi trebalo da razmislis malku okolu naslovot…