photo by Zan61

Голтам прашина од дамнешна прикаска, со надеж што трепери под патината на совеста. Со демони другарував во светот на сенките, меѓу слоевите на времето ги барав тајните. Цртав магични кругови во земјата на водите, со агли ненаметливи те ловев во мислите. Кој си ти што ме прогонуваш и преку клучеви од симболи аманети ми оставаш? Во прегратки од слатки казни ме врзуваш и правиш да поверувам дека никогаш не изчезнува. Во празнината разбиена на илјадници делчиња, чувството неодредено, недокажано, затскриено. Момент перфектен, скоро запечатен во бројката која спојува илјадници еони и милијарда честички љубовни. Овердоуз со игри космички, никогаш непресушни мисли прашинкасти. Јас сум ловената, а времето е ловецот.

А ти?
Ти си сведокот!