Dec 23

Сондата ја поставивме лево од центарот. Ако некогаш ова пространство од археолошки локалитетот воопшто имало центар. Сега наместо житарките имаше профил од два и пол метри кој зјаеше од сите страни наоружан со предмети кои едвај чекаа да се измолкнат од земјата. Како деновите минуваа, така работниците се стишуваа. Веќе со денови бесшумно се движеа низ матриксот од слоевите симнувајќи наслага по наслага. Ме загрижи состојбата на теренот. Почвата мекнееше како да сакаше да ни ги вдоми сите шпаклички и четкички со кои ја вознемирувавме и обликувавме глинестата површина. Гледав како се појавува обликот под врвовите на неговите прсти, додека ја тресеше прашината од еден керамички сад кој не бил вознемирен скоро четири илјади години. Секогаш на исто место и скоро секогаш во исто време. Ќе почнеше да кива, па ќе добиеше напад на кашлање. Ќе се осипеше со илјадници мали руменила кои хаотично со брзина на перцепцијата се распотилаа низ кожата. Во тие денови немаше спас. Ги оставав белешките на страна и велев “Викнете го палинологот да земе проба. Во овој културен слој мора да има полен”.

Не си земај за зло да помислиш и дека е вистина, иако може да е сѐ само фикција …

Напиши коментар