Некогаш беше приказна, па празни зборови, а сега …

Стоиме
ти како причина
јас како последица.

Микрокосмос кој
од време на време се менува.

Твоја сугестија за стратегија
вродува со плод
кога раскршуваш зборови од ѕидови
форматираш стравови
и рушиш воспоставени критериуми
За пријател ме стекнуваш
ослободуваш а при тоа
не се спротивставуваш

Стоиме
ти како причина
јас како последица.

Заминуваш.
Тојата идеологија е посилна
од целата моја животна филозофија.

Понекогаш размислувам
ако не те сретнев
ќе морав да те создадам
со думи и шепоти пурпурни
име да ти дадам, да те обликувам
со аманет да те прстенувам
и да те задомам

за да не те изгубам

под сонцето над житјата
каде клетви демнат под сенките
и секој збор и мисла
со крв се запечатени
страстни и алови
со воздишки отсонувани
а сепак благословени
таму далеку
кај едни луѓе во една земја..

Веќе седми ден на терен се вртевме во круг. Откривме едно чудо подградија, градишта, цркви, остатоци од замоци, утврдувања и патишта. Ама градот не го пронајдовме. Ќе станевме во 4:30 и веќе во 5 часот секоја изутрина натоварени со теренските белешки, археолошките алатки и топографските карти ја започнувавме потрагата. Како маглата надоаѓаше, се потешко движењето стануваше. Амбиентот го надополнуваа ситниот дожд, лизгавоста на почвата и косината не теренот. Секој ден се враќавме со по 10 модрици од грмушките кои не напаѓаа попатно. Баравме град за кој историчарот од древнините запишал дека има водовод, божји храмови, згради управни, плоштади со тремови, улици, бањи и дуќани. Бил создаден да биде градот на градовите во царството. Мислата низ главата ми помина молњевито. А што ако никогаш не бил направен и историчарот имал пред себе макета која ја опишувал? Се с(пр)епнав. Само што ја промашив влезната порта од акрополот со натпис испран од секакво сеќавањe …

Не си земај за зло да помислиш и дека е вистина, иако може да е сѐ само фикција …