Немав време да губам време. Морав во 17:30 h да се видам со човекот. Дури и датумот кога ќе се сретнеме беше однапред запишан во ѕведите. Само чекав да дојде моментот.

,,Знаете мадам, кога човек доаѓа кај ведски астролог, обично е пред добивање на свесноста. Тоа е период кој трае околу 7 години. Во овој временски интервал многу работи ќе се променат во вашиот живот. Веќе првата година поминала. Ова се преломни моменти кога сваќате дека немате време за губење на време. Но ќе ме разберете дури следната година ова време. Сега сте во состојба кога моите зборови ги слушате, но не стигнуваат до вас.

Удобно сместена во фотељата седев и го гледав. Свесност? Каква свесност, а не бев ни свесна за тоа?

,,Гледајте вашите поволни денови да ги комбинирате со пријателска помош и кариера која во случајов би била пропратена со успех. Во тие денови ќе почувствувате задоволство и ќе бидете опкружена со големо друштво. Искористете ја информацијата што однапред знаете кога вашата енергија ќе биде на најниско ниво. Така сте во голема предност кога ќе настапат неповолните денови.”

Ми заѕвони телефонот.

,,Мила, ние се собираме на промоција. Почнува во 19 часот.” Уф. Сфатив дека ќе задоцнам. Морав да тргнам. Му заблагодарив на астологот и излетав.

Немав време да губам време.

“Во понеделник во 12:30 одиме во Генераторот. Таму ќе ја завршиме работата.”

“Добро” - реков.

“Само да знаеш дека можеби ќе потрае повеќе од еден час.”

“Тоа не е ништо. Јас последниве девет месеци поминав низ пекол. За уште еден саат ќе издржам.”

Потоа повеќе не се сеќавам дека можев да гледам. Само на почетокот забележав како точките пред очите забрзано ми мигрираат. Ги ловев мислите, но тие се распаѓаа со брзина поголема од онаа на крлушките од рибата кога се преслекува.

“За воља на вистината, и мене ми недостига понекогаш.”

“Не е тоа баш секогаш.”

“Но еве токму сега, е тоа понекогаш.”

Ме смрзнаа зборовите. Згора ништо не гледав. Од анестезијата. Си мислев што треба во тој момент да ми биде анестезирано за да издржам - погледот или срцето.

Уф, јас сум колекционер на воздишки. Со теков на годиниве доволно умешно ги собирав и доволно уморно се чувствував. А ѓаволски е тешко се што имаш во животот да сакаш еднаш. А се што сакаш да го изгубиш два пати.

Паметиш ли дека јас ти го дадов секој дел од мене, кој беше мал дел од нештата. А нештата беа мал дел од светот. А светот… А светот го имаше ти, во твојата дланка.

Целиот мој мал свет.

———————-

Мислам дека дури тогаш заспав.

01:20
29.01.2007

All that is not given, is lost…forever.

Порано или подоцна сите доаѓаа пред портата на Нугел. Беше обичај да се поклонат, да му остават некоја пара, но не го погледнуваа во очите.

,,Како отсекогаш да бил стар” - велеше дедо му на Малек. Тој не се сеќаваше кога Нугел и бил млад. Уште во негово време кога ќе го прашаа:

,,Дедо Нугел, колку години имаш? - тој велеше ,,72.”

Оттогаш поминаа многу години. Дедото на Малек почина, а Малек порасна. А дедо Нугел се уште беше жив и велеше дека има 72 години. Продаваше некакви мали икони кои самиот ги работеше. Се зборуваше дека некој му помага оти Нугел многу слабо гледаше. Едвај и ги препознаваше луѓето.

Еден ден Малек помина под портата, ама се сопна од калдрмата и падна на левата коленица. Погледот му застана на една од иконите. Израснат во семејство каде религијата се почитуваше, иако повеќемината од неговата фамилија и не беа нешто теолошки образувани, Малек сепак имаше чувство за побожност. А малата икона му се виде позната. Проба да се сети, ама така клекнат, беше повеќе фокусиран на болката од раскрвареното колено. Сепак реши да ја купи.

Се подигна и за прв пат во својот живот го виде лицето на дедо Нугел. Не се уплаши. Ниту го собори погледот. А лицето како и иконата му се виде многу познато. Го гледаа две добродушни очи, додуше малку насолзени, оти дедо Нугел се напрегаша да види кој му купува од производите. На Малек му стана невообичаена целата ситуација кога дедо Нугел ја испружи раката и му ја подаде иконата која пред тоа ја беше пикирал. Како да го имаше прочитано која сака да ја земе.

,,Повели, ти ја поклонувам.”

,,Ама како”, се бунеше Малек. ,,Сакам да си платам.”

,,Не може дете, да си ја платиш. Некои работи во животот немаат цена. Не заборавај само дека ти не ја одбра иконата. Таа те одбра тебе.”

продолжува