Ете на кого сум ве потсетувала сето ова време )

Online portfolio of Adam Hayes

Базарот на македонски ракотворби обично се одржува барем еднашка со сигурност во декември во Чифте Амам, а понекогаш и на други места низ Скопје и Македонија. Овој пат од мотото “Македонската жена како бастион во македонската традиција” пролетниот базар на македонски ракотворби во организација на асоцијацијата Деница ќе се случува од 03 до 08 март во галеријата КИЦ . Многу пати го имам посетувано овој базар и можам да кажам дека од година на година не само што е поброен и посодржаен, туку приметливо е присуството на многу млади луѓе кои тргнуваат по стапките да ги обноват старите и изумрени занаети во нашава држава. Само кога би имале малку повеќе разбирање од Владата за сопствената култура и традиција, оваа манифестација би прераснала во нешто повеќе отколку да биде само еден саем, пазар, или продажно изложбена привремена поставка која се шета таму-ваму.

дел од мојот личен накит купуван на овие базари

п.с. КИЦ немаат своја веб страница.

п.п.с. а артизаните немаат свој простор во центарот на градот каде перманентно би ги изложувале своите ракотворби и со тоа би го свртеле вниманието кон нашето духовно и културно-историско наследство.

Клучни зборови: spring, bazaar, handicraft, artisans, craftsman, handcraft, tradition, Macedonia, пролетен, базар, ракотворби, артизани, занаетчии, традиција, Македонија

Тема: Младите влијаат
Датум: 6 март 2008 (четврток)
Време: 20:30,
Место: Културeн центар “Точка”

It`s stolen from Gjole, but still you can vote for it.

Изложбата е од хумантирен карактер. Со купување на фотографија или разгледница се инвестира во подобрувањето на условите во училиштето за деца со оштетен вид “Димитар Влахов” од Скопје.

Клучни зборови: photography, exhibition, youth, influence, Skopje, Macedonia, фотографија, изложба, младите, влијаат, Скопје, Македонија

click on image to enlarge

Клучни зборови: photography, sunset, Skopje, Macedonia, Arheoblog, фотографија, зајдисонце, Скопје, Македонија, Археоблог

Од круцијално прашање е колку може апстрактната уметност сама по себе да биде наративна, бидејќи нужно не мора да ја следи траекторијата на објектите. Во уметноста идејата на концепцијата како матрица која се реплицира има многу поголемо влијание отколку самото дело како личен отпечаток на уметникот врз платното. И тоа е она кое отсекогаш ми се допаѓало.

Може ли апстрактната уметност, навидум најаполитичната од сите видови визуелни уметности, да пренесе политичка порака/содржина? Апстрактна уметност во една ничија земја со констектуализиран идентитет, поставена на билборд.

Дали застанувате понекогаш пред билбордите да погледнете што има на нив? Или ги одминувате незабележувајќи ја пораката која ја пренесуваат. Дали билбордот е уметност? Секако дека е штом окупира дел од вашето внимание и предизвикува фокус на визуелно набљудување, а понекогаш и уживање. Што би се случило ако како подлога за овие билборди се искористат медиумите? Поточно новинарските текстови на политичките теми во Македонија и на поглобално ниво се обработат прво наративно, а потоа апстрактно?

Дали тогаш овој комерцијално узурпиран јавен простор би бил поатрактивен ако се ослободи за уметнички намени? Дали знаете кој е сопственик на овие простори за билбордот и за што се би можел да биде искористен?

Јас поставувам прашања, но одговорот моментално се наоѓа на две места. Едното е раскрсницата помеѓу улиците ,,Св. Климент Охридски” и ,,Илинденска”, а второто е Културниот центар „Точка“, каде на 28 февруари 2008 година ќе биде отворена самостојна изложба на дигиталниот уметник Зоран Попоски, насловена „Апстрактна политика“.

Препорачани линкови: Изложба во „Точка“ #///# Проектот ,,Јавен Простор”

Клучни зборови: Zoran Poposki, exhibition, public space, abstract, art, politic, bilboard, media, identity, Macedonia, Зоран Попоски, изложба, јавен простор, апстрактна, дигитална, уметност, политика, билборд, медиуми, идентитет, Македонија.

Анасамблот Doulce Mémoire (Нежни спомени) оригинално е формиран во 1990 година од страна на флејтистот Дени Резен Дадар (Denis Raisin-Dadre). Со текот на годините прераснува во трупа која се посветува на вокалната и инструменталната музика од Ренесансата, онаква како што ја слушале и интерпретирале Leonardo da Vinci, Michelangelo, Henry VII of England … За да ја долови звучната слика на оваа епоха, Doulce Mémoire не враќаат во времето на разните музички формации кои делувале на дворовите во XV и XVI век. Овој ансамбл кој на својот репертоар има дела компонирани за театар, фарси и мадригални комедии честопати гостува на најголемите европски фестивали во Лион, Бон, Амброна, Монтре, Утрехт, Женева, Дубровник итн. Нивната огромна дискографија насекаде е примена со големи пофалби, а добитници се и на многубројни награди.

Doulce Mémoire имав прилика да ги гледам во 1998та година. Концертот беше првично закажан да се одржи во Сули ан, но поради пролетниот дожд беше преместен во Музејот на Град Скопје. Морам да кажам дека дури и во такви услови (музејот не е баш компетентна околина за ваков настан) уживањето беше комплетно. Луѓето свиреа, играа, пееја и глумеа. Ме вратија назад во времето вистински да ги доживеам овие патувачки трупи токму онакви какви што постоеле на дворот на François Ier de France. Вистинска реткост е ваков ансамбл да гостува кај нас и мислам дека публиката најмногу треба да му се заблагодари на Францускиот културен центар во Скопје кое во тоа време имаше големо лоби и беше поактивен отколку што е денеска.

Мал дел од репертоарот на Doulce Mémoire можете да погледнете на Youtube, а албумот Requiem des Rois de France, на мое големо задоволство можете да го симнете тука и тука.

Вечно ќе му бидам благодарна на мојот пријател Владо кој по повод неговото магистрирање во Белград реши да си ги почасти пријателите. Со влезници за концертот на Ансамблот за народни игри и песни на Македонија – ,,Танец” во МНТ. Поубав пред-новогодишен поклон и не можев да си замислам.

Со специјална кореографија, вокална и музичка обработка на своите нумери, помеѓу оркестрацијата на разни народни песни и ора, овој пат ,,Танец” ни претставија сплет од Прилепски, Охридски и Битолски игри. Пееја, глумеа, свиреа, танцуваа. Ја изведоа дури и ,,Седенка” чија првобитна верзија е поставена уште во 1957 година.

Да можев, ќе снимав се. Но затоа тука беше некоја од телевизиите која максимално го покри овој настан, па верувам како по обичај дека ќе се појави околу новогодишните празници на некој од македонските телевизиски канали. Максимално уиграни, синхронизирани, и… И претставителни. Одамна не ми се видела така убава македонската народна носија. Не дека не е лична, напротив. Меѓутоа луѓето од ,,Танец” ја носат со таква гордост и тоа може да се прочита од секое нивно движење по сцената. Совршенство на секој одигран чекор. Па тие луѓе се вистински виртуози кои едвај ја допираа бината. Повеќе време поминаа во воздух отколку на земја.

Постојат многу ентитети кои Македонија може и ги дарува како дел од шаренилото на етнолошките идентитети. Но во моментов освен со ,,Танец” баш и немаме со што многу да му се пофалиме на светов. Во контекст на овој пост, на мојот канал на youtube upload-ирав неколку клипчиња кои успеав да ги направам. Колку да се знае. Да не се заборави. Кои сме, што сме и од каде доаѓаме.

На видео клипот се претставени дел од Прилепските игри

Очите ми се насолзија. Би сакала мојот дедо да беше тука. Би бил навистина горд да види што станало со Танец после толку години. Иститот оној дедо кој трпеливо поминал низ сито и решето учејќи ги во шеесетитте години од 20 век тогашните членови на овој ансамбл да ги играат ,,Егејските ора”. Мојот дедо кој се викаше Аристид Филактов почина кога бев мала, на моја 12 годишна возраст. Несебично се обидуваше да ни го пренесе на мене и на брат ми наследството кое вткаено во кодот на македонскиот народ провејуваше со стотици години. Тогаш можеби не го сватив бремето кое требаше да се понесе. Но од крв очигледно не се бега. Јас станав археолог, а мојот брат етнолог. Чинам дека и двајцата гордо го понесовме фамилијарниот товар.

од мојот пост: Чалгија во чест на мојот дедо

Оригинален омот на плочата Старо Кукушко оро – издание на PGP RTB

Клучни зборови: Tanec, ensebmle, folk dances, oro, song, culture, art, Macedonia, Танец, ансамбл, народни игри, оро, танц, песна, култура, уметност, Македонија.

Фотографијата која ја гледате подолу е насловена како Процесија и беше дел од изложбата во Мала станица насловена како Was ist kunst MACEDONIA. На неа се наоѓа на отецот Методија Златанов кој е фатен во момент на својата редовна служба во Марков Манастир кај Скопје, пред скоро година и пол. Позади него е неговиот брат близнак кој во рацете држи еден примерок на делото на IRWIN – “Маљевич меѓу две војни” компонирано од необични елементи: класично насликан лик, крст во две бои и нацистички скулптури.

Придонесот на отец Методиј Златанов за современата авангардна култура во Македонија е огромен. Ако не ви е познат фактот, пред да се замонаши тој има учествувано во проектот ,,Апореа”, а ги има и дизајнирано CD-ата на Анастасија. Незванично, колку мене ми е познато по кулоарите кружат гласини дека тој ја има напишано нивната песна Премин, ама овој податок треба да биде дополнително потврден.

Дали некој од вас си го постави прашањето: ,,Што бара нерелигиозен објект на сред христијанска процесија”? И што воопшто треба да потврди една религија? Можеби вашата сопствена религиозност? Е па, не е така. Историјата на религијата е полна со интрузивни примери кои отстапуваат од тоа правило. Се со цел да ја докажат. Па нели и старата латинска поговорка вели дека: Еexceptio probat regulam de rebus non exceptis.

* * *

Она што се напиша за IRWIN (1,2, 3, 4, 5) во медиумите беше пренесено без да се даде сопствен критички осврт, рецензија или барем какво-такво субјективно мислење. Ви се молам господа, па тоа го може секој кој ќе собере доволно информации на интернет и ги сложи по некој редослед. Или им постави неколку прашања по e-mail. Аj што препишавте, туку дали воопшто разбравте што пишувате?

Една од ретките претстави на иконата ,,Христоносец”
- светител со глава на пес

Сешто се начитав после изложбата на IRWIN во Мала станица и концертот на Лајбах во рамките на Такират 9. За IRWIN кои ниту се националистички, ниту религиозно ориентиратни. За IRWIN кои 20 години се трудат да дојдат во една мизерна по дух Mакедонија да ни ја претстават својата уметност. За IRWIN кои доживејаа да бидат принудени да даваат интервјуа (инаку тоа вообичаено не го прават) за да го објаснуваат потеклото и концептот на својата уметност инспирирана од Казимир Маљевич. Сите ја очекувавме оваа изложба но никој друг не беше нешто посебно возбуден освен директорката на Мала станица која беше видно вознемирена како тоа ќе реагираат луѓето на ковчег во поставка. Ако сте на позиција директор на Национална галерија како Мала Станица и не ја разбирате уметноста на IRWIN, во краен случај можете да се обидете да го сторите тоа, ама без да глумите лудило.

* * *

Сега за Laibach. Лајбах беа феноменални. Лајбах се институција. Колектив. Исто како IRWIN. Тоа е состојба на свест, а не музика. Ако некој мисли поинаку не им ја разбрал концептуалната филозофија забарикадирана со суровост. Kористејќи го милитаризмот само како форма, a фашизмот како иронија Лајбах повеќе пати ме вратија на границите од свесното. За разлика од многу други, никогаш не сум мислела дека се Лајбах про наци. Иако секогаш постои можноста да бидат погрешно протолкувани. Секој го слуша и го гледа тоа што сака да го чуе и види.

Но реалноста вели дека Лајбах имаат се. Моќни се, бескрупулозни кога се работи за нежноста на чувствата. Имаат свесност, имаат идеологија, имаат иконографија. Имаат мисија и најважно од се е што своите можности ги реализираат во Documenta presenta.

Фатени во стегите на рок-артот но само како глобален правец, во тишината на својот свет, веќе петнаесет години на критичко-идеолошко ниво ми ја обликуваат филозофијата за животот. И кој ме познава, знае дека е така. Впрочем не ги избрав онака рандом Љубљана и Словенија за следна моја животна дестинација.

Join the first State existing in time and not within geographical borders.

Become a citizen of the first global state of the universe.

Ако сакате да ја разберете уметноста на IRWIN и музиката на Laibach, тогаш ќе ви треба пасош. Но не оној кој Laibach го продаваат за 20 EUR, ниту пак оној со кој IRWIN патуваат по светот презентирајќи ширум една поинаква уметност, притоа имајќи состојба поткрепена со филозофија за која ретко кој од овдешниве наши квази интелектуалци има ниво да дебатира. На ним пасошот им треба бидејќи тие имаат држава, ама немаат територија. А на вас тој пасош ви треба за да можете да патувате низ времето. Низ сопственото несвесно. И низ вијугите вашата потсвест.

Ај па и ја најдов со кого да дебатирам…

Применливост на NSK маичките во разни цели ))