Сите заедно ја видовме Ана во септември, во Ајриш Паб. На прошталната средба. Имаше познато одредиште, со непознат исход. Ние по малку од секаде, блогери, лични пријатели и уште по некој. По кој знае кој пат се спремаше да оди на пат за Авганистан и сакаше да се збогува привремено од нас. Не знаевме дали уште еднашка ќе ја видиме. Сепак безбедноста е првото и последното нешто што го помислувате секој ден додека сте во оваа блискоисточна земја. Искрено, не знам на кој јазик ги запишувала Ана оригинални мисли, но некако на македонски ми звучат поавтентично. Или јас сакам да си мислам дека е така.

Текстовите ги читав многу подоцна. Со нив одвреме навреме ќе доживеев како да сум во некоја од приказните на 1001 ноќ. Имаше делови кои ме насмејаа, но и ме расплакаа. Убави прикаски, иако не толку безбедни и не секогаш со среќен крај. Одличен водич за доживување, но и за преживување на Авганистан. Пред мене се отвори еден интензивен свет во кој како што вели самата Ана ,,дури и на најнеочекуваните места може да се сретне нешто живо”. Во Авганистан секој божји ден е ден на соочување со смртта. Таа е ваша љубовница, но и најдрзок непријател. Како ли живеат тие луѓе? Колку време е потребно човек да се одвикне од смртта? Та нели ако има навика, има и одвика од работите!

Постојано се прашувам зошто овој текст ми остави најголем впечаток. Токму овој од сите записи. Можеби причината е затоа што и јас како Ана постојано патувам. Патувам многу. Во себе и ,,вон себе”. Патувам толку често што веќе сум заборавила дали јас се придвижувам, или светот околу мене се менува, а јас сум помалку динамична, но сосем доволно колку да не бидам статична.

Кој е поводот за патувањата? Не е тоа дека јас сакам да си отидам оттука. Туку дека сакам да бидам насекаде. Можеби тоа е главната причина зошто станав археолог. За да ги доловам бесценетите мигови на минатите и сегашните животи. И уште еднашка низ призма на моето битие да ги преживеам древните моменти исполнети со мистерија.

Имам едно правило во животот. Не само што не пропуштам можност за патувања, туку никогаш не пропуштам било какви можности кога ми се укажуваат. Од една проста причина. Не сакам некогаш кога ќе остарам да си кажам себе си, тогаш и тогаш можев да го направам тоа, а не го сторив. Не сакам никогаш во животот да си кажам дека сум имала можност, а сум ја испуштила. Зошто да се каам дека не сум сторила нешто, што сум можела. Тие мали фрагменти го комплетираат мозаикот на мојот живот. Тие се делови од целото. А целото го имам јас во мојата дланка. Можеби тоа е вистинската причина за моите патувања. Секогаш кога ќе ја подигнам дланката да го поздравам овој прекрасен свет.

Морам да кажам дека кога јас последен пат ја видов Ана, таа изгледаше посамоуверено од било кога. Смирено и гордо беше дел од настанот во библиотеката ,,Браќа Миладиновци” по повод промоцијата на нејзината книга. Тому така. ,,Авгански дневници” е насловот на книгата на Ана Пејчинова. Една од четиринаесетте книги кои си го најдоа местото во историската едиција ,,Блог-записи” на издавачката куќа ,,Аквариус пет” од Скопје. Во нив е пренесено личното искуство на оваа млада дама која неколку години од својот животот поминала на гурбет во една далечна и необична земја. Се надевам дека ќе најдете време да ги прочитате овие неверојатни импресии. Нека допрат до вас. Можеби ќе ве натераат да поместите некои лични ограничувања и предубедувања, мислења и предрасуди кои сте ги имале досега за Авганистан.

Kонечно се случи најглавното убиство во блогосферата. Tекстовите на одредени блогери пишувани исклучиво он лајн, се заробија засекогаш помеѓу двете корици на една книга, умирајќи достојно за простветлувањето на сите оние кои мислат дека се тоа дела на некоja чудна асоцијална интернет секта.

Публиката бројна, достојна за еден оваков настан, пријатно расположена и љубопитна околу идентитетот на одредени блогери. Домаќинот на ниво. Не удостои со организиран простор, освежување на крајот од промоцијата и малку утнато осветлување. Газдарицата на издавачката куќа Аквариус Пет беше волшебна, а морам да напоменам дека како за промоција на еден ,,мртов Археолошки дневник” промотерите беа некако многу ,,тремаџиски” расположени.

Не снимаа со камера кога ги пишувавме посветите. Добив прекрасни комплименти од моите колеги со-блогери. Ми падна еден кактус боцкаво распостилајќи се по подот на библиотеката, па морав да се правдам дека земјата е моја природна работна околина. Дававме интервјуа, ама мене тоа ми беше малку па подоцна во неофицијалното афтерпарти ги ,,тероризирав” присутните со 15 минутен хвалоспев за мојот блог. Вечерта на журката си ги скинав хулахопките како последица на блиц шоуто што ни го приреди еден колега блогер. Kолатералната штета на тој настан е што ,,привремено ослепев” и првите пола саат од забавата ми се избришани од сеќавање.

Но најмногу од се, повеќе дури и од самата промоција, ме израдуваа моите пријатели и роднини. Нивното физичко присуство ми беше поважно од овој настан. Поклонетите розите кои ги добив, топлите зборови, нивните бакнежи и гушки не можат да заменат никаква ,,привидна популарност” од било каква промоција.

Темплум, Ѓурѓа и Аквариус го повлекоа првиот потег со публикување на блогови во вид на книги. Прашање на време е кога другите издавачки куќи во Македонија (а богами и медиуми) ќе го следат нивниот пример и ќе земат под своја закрила некој од стотиците квалитетни блогери. Да не се случи нив да ги превземат од соседните земји, што воопшто не би ме зачудило.

Кога некој друг (освен нас самите) ќе процени дека вашиот труд вреди да биде публикуван и да го прочитаат другите луѓе, самиот смисол на овие блог-книги добива на тежина. Ова не е ниту убиство на блогот, ниту крај на книгите. Ниту е пораз за издаваштвото, ниту е победа за блогосферата. Ова е војна без солзи, во едни игри без граници. Да се надеваме дека овие ,,битки” и понатаму ќе продолжат оставајќи како последица зад себе многу мртви дела, на големо задоволство на читателите.

Има толку многу добри написи по блогосферата, но блог-книгите се такви какви што с(м)е. Со сите пропратни печатни и граматики грешки нормално е дека имаат мани, но верувам дека се исто толку човечни и блиски како што се и самите автори. Впрочем, поголем дел од постовите се напишани во афект, бидејќи никој од нас не ни помислувал дека еден ден ќе влезат како траен запис во некоја книга. Каков и да е изборот… и да не беше публикуван Археолошки дневник, јас пак ќе се радував на овој настан како многупати пред тоа (1,2,3). Бидејќи најважната работа по мене не е да убиеш еден блог и засекогаш да му ја замрзнеш душата на рамна и по малку рапава копија. Туку да им покажеш на останатите кои имат отпор или не читаат блогови, дека постои уште едно поле за раменување на културни вредности каде автоматски се ставаш на мапата од светот.

Слики од промоцијата на книгите

Што се однесува конкретно до мене, ова никогаш не сум го изјавила досега но Мојот археолошкиот дневник многу одамна требаше да биде сeријал од написи поврзани со археологијата, нарачани за потребите на еден медиум. Проектот се изјалови и како негова последица останаа напишани голем број на текстови кои и ден денес ги постирам повремено. Лека-полека почнав да ги ставам на Интернет и така започна моето археолошко виртуелно патешествие кое се уште трае. Понекогаш дури и ми е драго што тој проект пропадна бидејќи никогаш немаше да го откријам блогот како медиум на кој можам да си ги пласирам своите текстови и размислувања достапни за другите луѓе. Се надевам дека после ова, блогирањето ќе се свати посериозно, посебно кога се знае фактот дека талентот и креативноста во виртуелниот може да донесе одредена предност во аналогниот свет.

Официјалното лого на Археоблог made by
Panta Rei

п.с. Бидејќи одамна сум се изјаснила за ставот околу публикувањето книги на хартија, како што веќе најавив ,,Археолошки дневник” е одамна спремен со рецензија, но ќе причека малку по погодно време да ја доживее својата промоција под лиценцата на Криејтив Комонс. Како напомена морам да кажам дека оваа верзија концепциски сосема ќе се разликува од печатеното издание. И ќе биде официјално мојата втора книга, бидејќи е уредно заверена во НУБ со CIP и ISBN бројче.

Човекот не е она што е, туку она кое ќе го остави зад себе.
Зошто: Незапишано – неслучено.

И благодарам на Снежана Штрковска а.к.а. Виолетова што храбро издржа во оваа борба. Што веруваше во сите нас и не подржуваше изминатите месеци. Ова е проект кој дефинитивно ќе ја промени перцепцијата како на читателите, така и на издавачите.

Толку долго се борев и трудев да ја донесам археологијата во секој дом. Да не биде само сон. Да бидат тоа приказни на кои сите ќе се навикнат како на своја облека.

Од мене Жане имаш бескрајна благодарност и како блогер и како човек.

Blog-book promotion and (after) party

кликни на сликата за подобра резолуција

Не ми личи да бидам скромна кај мене на блог, па само ќе кажам дека пред вистински да се случи печатењето на оваа книга, јас веќе еднашка го посакав тоа. Свесна сум за своите предности и за своите мани. Но најмногу од се сум свесна за квалитетите кои ги поседувам како човек и како археолог. Беше само прашање на време кога еден дел од Археоблогот ќе се укоричи. Некогаш и некаде. Иако тој виртуелно ќе продолжи да постои се додека постои и Интернетот.

Мислам дека успешно ја одбегнав замката сите овие години да бидам само уште една репликација на македонските весници и секојдневието кое не опкружува. Се надевам успеав барем делумно во обидот на сите вас да ви ја пренесам идејата дека археологијата не е само наука за минатото и мртвите луѓе. Дека е присутна помеѓу нас во секое време и во секаков облик. Всушност с(ветот)е околу нас е археологија. Е сега доста е со хвалоспеви за мојот блог, туку…

Би сакала да напоменам дека во овој случај се работи за своевиден културен фeномен веројатно во светски размери, бидејќи заедно со ,,Археолошки дневник” од печат треба да излезат уште 13 книги на 13 македонски блогери во Едицијата – Блог-записи, зад кои стои издавачката куќа ,,Аквариус” од Скопје. Според издавачот – Блоговите кои влегуваат во оваа едиција се внимателно одбирани, ја презентираат разноликоста на нашиот блогерај: раскази, поезија во проза, лични видувања на теми од политика, секојдневие, општество, археологија, патувања… Сите книги се во Б6 формат, а бројот на страници варира од 60 – 120.

Морам да кажам едно големо браво за храброста на еден издавач ,,да верува” дека нешто што е напишано во виртуелниот свет, ќе им се допадне и ќе ги заинтересира луѓето од реалниот свет.

Благодарам што сум дел од оваа едиција.

За точниот датум на промоцијата, ќе бидете дополнително известени.

п.с. А честитки примам во секое време.

Можете ли денешниот ден да го опишете со седум или со помалку од седум зборови?

Не знам, еве јас би пробала – концентрација, циркулација, манипулација, мапа, состојба, поглед, победа.

или

Четврток. Бев до гробишта. Промена на свеста.

Блогот Today: In Seven Words Or Less покрај Хемингвеј, својата инспирација како многумина други автори, си ја нашол на веб порталот за литература насловен како FanStory.com. FanStory.com е социјална online пишувачка заедница (една од многуте од таков вид) формирана во 2000 година, на која можете да читате, да пишувате, рецензирате, да се натпреварувате, или просто само да се дружите.

Ако сте автор, пишувате или имате преведено на англиски некои од вашите дела, можете да си отворите акаунт и да ги поставите на овој портал. Во најмала рака она што ќе го добиете се барем една бесплатна рецензија од самиот портал, неколку илјади коментари на читатели, или пак некоја парична награда од постојаните конкурси кои ги има во секое доба.

Линк: FanStory.com

Клучни зборови: read, story, poem, script, review, write, ranking, contest, comunity, fanstory.com, читање, проза, поезија, сценарио, рецензија, пишување, ранг листа, конкурс, заедница

Kако поинаку да ја означам кампањата со која ќе се печатат некои македонски писатели чии дела и без реиздавањето скапуваат под прашинестите мемливи социјалистички полици. А камо нова литература за археологија? А? Наместо книгите да се објават електронски и да бидат достапни за секој човек на планетава, тие не само што ќе не чинат прескапо, туку имаме ексклузивна чест да допринесеме и за глобалното уништување на Земјата. Не можам да замислам дека во ерата на технологијата, од мои пари (без никој да ме праша) директно подржувам да се исечат најмалку 10 шуми за овој проект.

Толку шуми откорнати од земјата, и исечени, сомлени и ротационирани.

Tолку шуми се жртвувани за тесто од кое се прави хартија, а милијарда весници секојдневно обрнуваат внимание на опасноста од уништувањето
на шумите и дрвјата.

Жак Превер

Преамбула:

,,Како Владата да постиге успех со трите издавачки проекти”
„Луѓе на кои не им се отвора падобранот“
„Писателот Варски и други раскази”

Анекси на убиството:

Ќе исечеме дрва за 24 милиони денари
Груевски – говореше пред МК книжевна “иднина“ …

Can you play it a DADA?

Вчера бев на промоција на една книга. Блог-книга или книга-блог. Како милувате. Не ме покани никој посебно. Се поканив самата себе си. Да не кажам, се почестив со присуството на некои духовни ентитети, мелем за душата, виножито за очите и хармонија за сите останати сетила. Одамна не ми било така убаво.

Причината беше што една Продавница на тајни решила својот излог да го направи достапен за пошироката публика, дозволувајќи на тој начин секој да погледне во него и да си најде по едно парче од својата душа. Му благодарам на Никола Костески кој без да знае, ми го овозможи тоа задоволство. Им благодарам и на сите пријатели и блогери кои дојдоа по една маглива и ладна вечер само за да бидат дел од една промоција, прва од оваков вид во Македонија. И што ми ја направија вечерта незаборавна.

Имено, се работи за тоа што господинот Никола Костески, сопственик на издавачката куќа Ѓурѓа, посоветуван од своите помлади помошници, решил пред повеќе од една година да си отвори блог на кои ќе ги презентира своите книги. Така оваа интернет продавница од ден на ден ги издаваше своите тајни на читателите гладни за убавиот збор. Морам да бидам искрена и да кажам дека не многу често го посетував овој блог, но одвреме навреме ќе навратев тамам да не подзаборавам на тоа дека, оти многу сакам математички операции, се запишав на Филозофски. ))

Самата промоција започна со читање на некои постови од страна на глумецот Славко Нинов. Интересно звучи она кое е напишано на интеренет или искоментирано од некој блогер, да се чуе преточено во перформансот на некој актер. Потоа настапи официјалниот промотер на книгата ,,Машко писмо” – Ивица Боцевски, сегашан потпарол на Владата на Р. Македонија, и активен блогер пред да ја превземе оваа функција. Господинот Боцевски најљубезно се извини за своето ситно доцнење од скоро еден час, тамам да ни го долови духот на Владата за која работи моментално. Во позадина домаќините Ѓурѓа и или-Или се потрудија пак да ни угодат со пријатна џез музика, мезе и пијалок.

Зорив, Виолетова, Волан, Ивица Боцевски, Кукбук, Оксиморон, Плачка, Глимпс, Силентлуфт, Комуникации, Баждарџијата, Страјкинг Бјути, Хула Хопа, Милозвучна солза, Ѕверот, Џам, Кими, Леонова, Продавница на тајни, Гершанина, Мина, Лимонче, Кликер, Намерникот, Вуду …

Всушност, МАШКО ПИСМО е збирка од дваесетина текстови објавени на блогот ПРОДАВНИЦА НА ТАЈНИ, проследени со избор од коментарите што читателите, вообичаено, ги оставаат под текстот. Имавме можност да го купиме овој блог по промотивна цена со инвентивен авторски потпис, посебно посветен на секој од нас блог-пријателите. Inbetween можеа да се видат многу личност меѓу кои и мојот колега Паско Кузман кој верувале или не чинам дека има издадено 2 (или 3) стихозбирки токму во издание на Ѓурѓа.

Е потоа започна блогерската фешта која треше до доцна во ноќта. Ако на некој му е криво што не дошол да не дружи, така му треба. Јас и во претходниот пост кога ја најавив промоцијата, реков дека ќе има неофицијална-блог журка за чија дестинација ќе се дознае на самиот настан. И така бидна. А она што се случуваше потоа, веројатно ни Рембо не би можел да го долови со зборови. ))

Сетоа ова ме наведе уште еднаш да размислам општо за блогирањето, блогот, интернетот како простор каде секој може да преслика дел од себе, блого-пријателите … Не знам дали е блогот последната агора на светот, но за мене блогирањето е исполување на креативноста во својата изворна форма преку сега веќе достапните мултимедијални интерактивни облици. За мене блогот е процес кој трае. Или да транскрибирам една своја песна во блогерски жаргон -

Во прегратките на блогот некој бара закрила, а некој сочувство. Зошто блогот е моќ. Тој е како оштрица. Менува бои и имиња, некому служи за љубов, некому за одбрана На блогот зборовите сечат, режат, прережуват, како срча набодуваат. Како тап агол болат…Кршени, прекршувани, повторно составувани. За да ослободуваат и да даруваат емотивна дијагноза која во обата случаја е блиску до совршенството.

Никогаш не зажалив зошто почнав да блогирам. Напротив, ми се проширија видиците, ми се зголемија пријателите, ама ми се зголемија и апетитите. На крај си реков – зошто пак да не Археолошки дневник во печатена верзија?

Во четврток на 22 Ноември 2007 во 19 часот во Мала станица, блогерот познат како Продавница на тајни ака Никола Костески – сопственикот на издавачката куќа Ѓурѓа, официјално ќе има промоцијата на неговата книга МАШКО ПИСМО. Ќе присуствуваат и блогери од други градови, така што после коктелот за кој се задолжени македонските издавачи ИЛИ-ИЛИ и ЃУРЃА, неофицијално ќе следи и една блог-журка.

Промотор на книгата е Ивица Боцевски, сегашан потпарол на Владата на Р. македонија, и активен блогер пред да ја превземе оваа функција. Поканата за промоцијата е упатена до сите членови на македонската блог-заедница, а за журката – кога, каде и како … епа тоа само на лице место. See ya there …

Верувам дека на секому од вас од најразлични причини му притребало да побара на интернет страници каде би можел да направи симултан превод на некој текст. Ви го препорачувам постот на Панта Реи во кој можете да најдете кратка листа со сајтови кои може да се користат за автоматизирано преведување. Можеби и вие би имале да ја надопоните оваа листа со некој од сајтовите кои ги користите.

Линк: (С)Најдени во преводот