Седев пред саркофагот и збунето ги фаќав прибелешките во теренскиот дневник. Материјал, непознат, потекло, непознато, период, непознат. Без минато и без иднина секаков дијалогот беше залуден. Само јас и саркофагов на пустиот рид. Никој не го побарал ова рељефно обликувано парче на камен со столетија. Се што можев да дијагностицирам беа бледи претстави од уништени ликови кои некогаш ја краселе надворешноста на овој споменик. Ме стемни и сенките се прелеваа врз површината кога го видов прорезот. Зјаеше. Изгледаше повеќе како клучалка низ која можеше да се ѕирка. Можно ли е после толку векови да се отвораат портите од времињата минати? Се спуштив до првото населено место Се надевав дека ќе го пронајдам одговорот. Со застоен воздух, ѕидови од плитар и слама на подот гостилницата изгледаше постаро од самиот саркофаг. Потпорите беа кревки, масите се распаѓаа, а место столчиња имаше трупчиња. Гостилничарот не го ни сетив. Се создаде покрај мене бесшумно и ме простела со поглед стар стотици години.

Веќе седми ден на терен се вртевме во круг. Откривме едно чудо подградија, градишта, цркви, остатоци од замоци, утврдувања и патишта. Ама градот не го пронајдовме. Ќе станевме во 4:30 и веќе во 5 часот секоја изутрина натоварени со теренските белешки, археолошките алатки и топографските карти ја започнувавме потрагата. Како маглата надоаѓаше, се потешко движењето стануваше. Амбиентот го надополнуваа ситниот дожд, лизгавоста на почвата и косината не теренот. Секој ден се враќавме со по 10 модрици од грмушките кои не напаѓаа попатно. Баравме град за кој историчарот од древнините запишал дека има водовод, божји храмови, згради управни, плоштади со тремови, улици, бањи и дуќани. Бил создаден да биде градот на градовите во царството. Мислата низ главата ми помина молњевито. А што ако никогаш не бил направен и историчарот имал пред себе макета која ја опишувал? Се с(пр)епнав. Само што ја промашив влезната порта од акрополот со натпис испран од секакво сеќавањe …

Морав да ги прибележам сите податоци. Од каде е пехарот, како е направен, со што е декориран, кои му се метриките и да му дадам инвентарен број. Белешките натежнаа од информациите. Се шетав низ издолженото и зарамнето плато од Калето барајќи ги трагите. Наод без археолошки контекст нема значение, велеше професорот. Предметот беше од еден, а тврдината од сосема друг период. Ги делеа милениуми. Но овој пехар беше навистина посебен. Во горниот дел имаше квадратна форма и благо закосени ѕидови. На четирите краја од чинијата на пехарот беа поставени доста добро изработени четири птици, помеѓу себе споени со четири лачни спојки, со кружен пресек. Пехарот имаше светло кафена боја, а полираната површина му беше доведена до сјај. Птиците беа насликани со жолта и црвена боја, а на четирите спојки со графитна боја имаше линеарен мотив, кој се обвиткуваше околу лакот. Зошто мора да се чува во тајност занаетот за највештите луѓе во светот? Професорот само ги подигна раменицита, а јас го извадив својот избледен нотес.