I am speechless…

Фасцинантно е како може љубовната поезија на Жак Превер (Jacques Prévert) и после толку години да биде инспиративна. Музиката е на Лидија Пујол, а песната e Порака, од стихозбирката ,,За тебе љубов моја”.

Верувам дека на секому од вас од најразлични причини му притребало да побара на интернет страници каде би можел да направи симултан превод на некој текст. Ви го препорачувам постот на Панта Реи во кој можете да најдете кратка листа со сајтови кои може да се користат за автоматизирано преведување. Можеби и вие би имале да ја надопоните оваа листа со некој од сајтовите кои ги користите.

Линк: (С)Најдени во преводот

Кога ја отворив статијата за Романија на слободната енциклопедија, мислев дека написот е извандализиран бидејќи во моментот најмалку 53 јузери беа банирани со пристап до неа. Си помислив дека паролата: Историјата ја пишуваат победниците треба да се преименува во нешто за што Оскар Вајлд би рекол:

Anybody can make history. Only a great man can write it.

Но според корисниците на Uncyclopedia сите ние спаѓаме во категоријата на победници. This ts the best short-cut out of bad mood. And I really love it. Според оваа енциклопедија

- 65 Million and 1 Day B.C.: Macarena Song is Invented by a Plesiosaur.
- 4000 B.C.: Chuck Norris arrives from his contest with God. He then promptly screws the Earth.
- Тhe full name of our country is now Tcfkatfyrom (The country formerly known as the former Yugoslav Republic of Macedonia) )))))

После само два прочитани реда од било која статија секако дека немa да останете рамнодушни и тажни. Ма каков и да бил вашиот ден. А инаку можете и да се придружите на групата корисници кои сметаат дека Wikipedia не е доволно добра, бидејќи само се чини дека таа ја пишува коректната вистина.

Линк: Uncyclopedia – the content free-encyclopedia

Е сега нешто посериозно:

Зошто ги форсирам интернет и блоговите. Блогот е форма која ја сакам зошто ја запишува сегашната историја. А истовремени истории има онолку колку што има луѓе на планетава земја. Порано немало блогови, а на луѓето им било недостапно знаењето за глаголењето и придобивките од неговото запишување. Па во присуство на записи кои селективно третираат историјат, мислења или податоци само за видни личности, немаше денеска да се соочуваме со дупки во колективната меморија на човештвото.

Блоговите се најдобрите етнографски белешки, подобри и од најдобрата дигитализација на културното наследство на еден народ. Затоа и се толку важни. Моментална историја, живот, верувања и традиција на една персона, на еден народ, на една група истомисленици, на една религија, на еден етнос можат да бидат доловени и само со еден единствен блог-запис.

Затоа отварајте си блогови, или барем пишувајте коментари. Оти ако не се множиме доволно, пак ќе се најде некој да не подели.

Верувам дека на секому од вас од најразлични причини му притребало да побара на интернет страници каде би можел да направи симултан превод на некој текст. Ви го препорачувам постот на Панта Реи во кој можете да најдете кратка листа со сајтови кои може да се користат за автоматизирано преведување. Можеби и вие би имале да ја надопоните оваа листа со некој од сајтовите кои ги користите.

Линк: (С)Најдени во преводот

Во овој пост би сакала да ви го посочам блогот OUP. Конкретно, се работи за официјалниот блог на Oxford University Press кој стартуваше во јули 2005, а од минатото лето за него е задолжена Rebecca Ford.

Поделен на категории, во чии рамки има под-категории, верувам дека секој од вас ќе пронајде нешто што би го заинтересирало. Надополнувањето е брзо, сајтот е прегледен, и има сопствен пребарувач. Со секоjдневни коментари за најразлични теми (не само за книги), овој блог е невиден извор на линкови во блогосверата, кои можат да ви послужат за информирање, забава, учење и референца за некое понатамошно истражување.

Групата “Синтезис” почнувајќи од 5 мај ќе одржи серија концерти на нашите познати, по малку заборавени локалитети. Заедно со “Прокредит банка” тие го организираат проектот насловен “8 Концерти во поддршка на традицијата” кои ќе се одржуваат секоја сабота во 13 часот на различен локалитет. Првиот концерт ќе се одржи на 5 мај кај Аквадуктот во Скопје, а потоа следуваат концертите на Струмин гроб во село Баница, во Чифте амамот во Скопје, на Исар во Штип, на Хераклеја во Битола, на Матка во Скопје, во село Витолиште, Мариово и во Стоби, Велес.

Времетраењето на концертите ќе биде најмногу еден час, а на нив ќе може да се слушне голем дел од стандардниот репертоар на “Синтезис”, но ексклузивно и дел од новиот материјал што за својот нов албум го подготвува “Синтезис”. Организацијата околу посетата на овие локалитети и концерти комплетно ја презема “Прокредит банка”, која повеќе години соработува со “Синтезис” и ја поддржува културата во нашата земја особено, како што објасни Билјана Тасевска, сето она што има акцент на корените, историјата и традицијата. Превозот ќе биде организиран за локалитетите кои се надвор од Скопје и тоа од најблискиот град до тој локалитет и од пред седиштата на оваа банка.

Веста за која вчера пиша и Волан, е нешто што веројатно ќе промени многу работи во свеста на македонските граѓани, а верувам дека позитивно ќе се одрази и кај локалното население кое живее во близината на овие археолошки локалитети. Оној момент кога ќе разберат дека се во преднос поради фактот што можат и финансиски да зависат грижејќи се за ова културно наследство, ќе им се отвори уште една можност да бенефицираат од истото.

Сметам дека Синтезис (со исклучок на Бодан Арсовски и Егзија) го покажуваат вистинскиот правец по кој треба да се движи промоцијата на нашето материјално и духовно наследство.

Уште едно големо браво за нив.

Покрај Мајкрософт кој продолжува да не фиромизира со Вистата, очигледно дека фан на таквото етикетирање е и седиштето на UNESCO. Навистина не го очекував ова, па немам ни некој прикладен коментар за ваквото ептен неприкладно однесување за организацијата која се труди да го заштити културното наследство во светот.

Или можеби UNESCO го заштитува културното богатство само на FYROM, ама не и на Македонија.

Technorati Profile

Technorati Profile

Штафетната палка која ја започна Лорин, преку Рибаро стигна и до мене. Па еве неколку работи што имам јас да ги кажам за себе, а кои досега не сум ги споменала на блогот.

1. На 13 години доживеав експлозија. Завршив три месеци на пластична хирургија во Градска болница, и благодарение на ажурноста на докторите денеска немам никави траги по лицето. Напротив баш ми е симпатично. Тоа 7-мо одд. не го завршив до крај, но ми простија поради повредата, а и тоа што бев првенец на генерација со години. Затоа пак од тогаш си носам цвикерчиња. Се си има свое де.

2. На своја 7 годишна возраст мојот брат тешко се разболе од менингитис. Поради тоа не го заврши 1 одд. затоа што повеќе од пола година лежеше под карантин во Државна болница. Лекувањето беше болно и мачно. Тоа ми беше еден од најтешките периоди во мојот живот. Потежок отколку кога јас доживеав несреќа. Последиците кои ги остава менингитисот ако не се излечи до крај се нешто слични како оние на Љубе лигавиот (скопска урбана легенда). Ми се чини дека сум ги преплакала сите солзи на светот и сум упатила едно милион желби кон Господ, Природата и Универзумот за мојот брат. За среќа се се заврши добро, тој денес е жив и здрав, дипломиран етнолог е, и златен на дада се уште е неозбилен. ))))

3. На времето како тинејџер слушав панк и алтернатива. Некои викаа дека сум проблематично дете. Но тоа си носеше и свои ограничувања од страна на родителите кога еден ден на свои 15 години добив забрана за излегување во град само до 12 ч. Јас бев бунтовна тамам толку колку треба за годините и наместо да ги послушам, се качив на воз за Белград каде следниот ден го гледав дербито Црвена Ѕвезда – Партизан. Дома се вратив во 12 ч. ама после два дена. Тоа беше мојата прва и последна забрана која имаше огнено крштевање со патување. Понатаму патувањата станаа дел од моето секојдневие.

4. Пред да се запишам на факултет се занимавав со малку алпинизам, планинарев и одев по пештери. Долго време бев спелеолог и член на спелеолошкото друштво ,,Пеони”. На тие терени директно имав допир со археолошките локалитети, дури и на некои необични места од типот на пештерни цркви. Подоцна хобито некако си се надогради со факултетот и прерасна во професија. Инаку одамна не се искачувам по карпи, посебно по еден пад кој го имав од 20 метри кога ми се откачи јажето и ги повредив менискусите. Но се уште планинарам, одам по пештери и имам прилично добра кондиција за во природа.

5. Обожавам да танцувам. Народни ора баш не научив толку многу да ги играм, но затоа пак за своја душа со друштвото почнавме да одиме на курс по латино-американски и стандардни танци. Tро-месечниот курс заврши со неколку годишно континуирано танцување на мамбо ча-ча-ча и виенски валцер. А да не има некој за едно танго, молам?

Ете толку од мене, бев најискрена колку што можев, како и секогаш. Штафетата им ја предавам на

Волан

Вуна

Би

Развигор

Дарко-Комуникации

Фљамур

Лина

Баже

Ицко

п.с. знам дека постои можност некои да се веќе прозвани, и доколку има такви во мојот избор, известете ме да ги променам имињата.