Се засолнив под стреата
меѓу столбовите здивот ми се заледи
од мермерот, а ветрот
немирот го крадеше
додека поривот думата ја вардеше

Те замислив покрај водата
каде морето земјата ја бакнува
со завет од три печати на тишина
мислата вековна ја следеше
судбината се раѓаше
ти се издигнa
четвртиот печат остана

кај морето, кај карпата, кај странецот …

Јас плачев
над глава светлина ми капеше
за рака фатени
под миросувањето поминавме
Влегов меѓу ѕидините
со писанијата од псалмите

часовникот отчукуваше
ветрот запре, но умот се движеше

не сетив кога ме изнесоа

повеќе не стапнав
до целта стасав
и молчев тажна на патот без премин
и чекав да дојде редот на тебе!

04.04.2010 Недела (Велигден)

Razumeli smo se
bez pogleda
preseko si moj svet na pola
i ostavio polovinu
da drži ravnotežu
između mojih snova

И благодарам на Сузана оваа моја песна преведена на српски јазик да ја постави на својот сајт за поезија.

,,Кој е вкусот на вашата личност?”

- праша тој.
И почна да ги јаде
своите емоции.

,,За Аполо или Салома се решивте”?
,,Знаете…
Бојата е острица
и служи за одбрана.”

,,Ах не”- реков
,,убавина и уметност
е како соба 
со ѕидови
поставена во морето.”

,,Добро тогаш
за вас една окерина,
препорачувам,
и една капка
вознемирена абсорпциja

*     *     *     *    *

Кога посакав да го купам единственото парче на хумор ми рекоа дека е продадено. Било антивитет од претходниот милениум.

Некогаш беше приказна, па празни зборови, а сега …

Стоиме
ти како причина
јас како последица.

Микрокосмос кој
од време на време се менува.

Твоја сугестија за стратегија
вродува со плод
кога раскршуваш зборови од ѕидови
форматираш стравови
и рушиш воспоставени критериуми
За пријател ме стекнуваш
ослободуваш а при тоа
не се спротивставуваш

Стоиме
ти како причина
јас како последица.

Заминуваш.
Тојата идеологија е посилна
од целата моја животна филозофија.

Понекогаш размислувам
ако не те сретнев
ќе морав да те создадам
со думи и шепоти пурпурни
име да ти дадам, да те обликувам
со аманет да те прстенувам
и да те задомам

за да не те изгубам

под сонцето над житјата
каде клетви демнат под сенките
и секој збор и мисла
со крв се запечатени
страстни и алови
со воздишки отсонувани
а сепак благословени
таму далеку
кај едни луѓе во една земја..

Umesto da raspara nebo
i spoji ljude,
pomešala je jezike.
Da bi danas stajala na kuli
koja dodiruje oblake
slična kao ona iz davnina
i pričam jezikom anđeoskim
koji može razumeti
samo neko iz drevnine.

И благодарам на Сузана за честа песната преведена на српски јазик да ја постави на својот сајт.

Поминав онака

скриено меѓу версите

во колажот од зборовите

во приказните зад кваката

останааа заклучени

дождот, телото, душата

јас замолив најпонизно

ти ми вети – необавезно.

Наместо да го распара небото
и да ги спои луѓето,
ги смеша јазиците.
За денеска да стојам на кула
која ги допира облаците
слична како онаа од дамнина
и зборувам на јазик ангелски
кој може да го разбере
само некој од минатото.

 Ете, тага ме навјасала
џенем не заминува
стојам и гледам.
Зошто тагата на добрите луѓе
се претопува во музика
или во земјата
со солзи натопена
која од калта
слика содава.
Од онаа иста кал
што наназад го уништува
овој град
а со него и сликата на уметникот
кој од калта
злато прави
и создава дело величенствено
но незапомнето
оти калта земја е и тежнее
кон бесконечно распаѓање.

Ова се зборови кои ги запишав благодарение на двајца “пустиници” кои ги запознав. Едниот молчешкум создаваше, другиот во тишина се воодушевуваше. Но човек со срце полно молчење и човек со срце полно тишина, никако не можат да бидат слични …