Apr 23

Како што крадец препознава крадец без да се запознае, така јас ја препознав твојата душа. Едно утро, таму на пазарот, затскриена во удобна наметка, малку плашлива, како со кроки скица нацртана, изгубена во сопствената фантазмагорија. Уште не бев проговорила, а таа веќе знаеше што мислам. Носеше тајна која можеше да се преведе на сите човечки јазици со помош на чулноста, а да се разбере со помош на мудроста надминувајќи го притоа засекогаш говорот на луѓето. Многу брзо се навикнав на неа како на своја облека, а таа ги препознаваше моите мисли и без да ги изговорам.

Почетокот на секој ден започнуваше со истата церемонија. Ти ќе заминеше на работа, јас ќе се навалев во фотељата. Душата почнуваше да глуми некое лице или карактер несразмерно концентрирани со рандом искуства. Ме засмејуваше. Ќе седнеше, ќе станеше, ќе се потпреше на прозорецот, а јас гледав како догорчињата од цигарите ги пецкаат врвовите на нејзиното задоволство. Навечер пак од устата на душата слушав милозвучни зборови кои се претворааа во клучеви. Низ моето тело шетаа и соништата со брзина на мислите ги ловеа. Инспиративна и духовита, дури еднашка и успеа да ме натера да облечам долг темен тесен фустан, со ѕвончиња наместо копчиња. И да понесам две огледала, од кои едното сигурно знаеше дека ќе ја препознае. Ја сакаше повеќе мојата лева града од десната, иако никогаш не заспавме недолично.

 

Еден ден хармоничната и секогаш добро организирана душа седна наспроти мене и неспокојно ми рече: Кога во моите зборови ќе ја препознаеш вревата, тогаш ќе ја направиш разликата помеѓу реалноста и вистината. А кога тоа ќе го сториш ќе биде предоцна. Зарем постои нешто поубиствено од тоа предоцна!?

Молчев однемена. Се обидов да ја реанимирам. Но во тој момент не беше потребен само кардиограм, туку и електроенцефалограм. Да се дијагностицира каде настанал куршлусот. За да го надминеме проблемот, тогаш прв пат решивме да се искачивме. Јас и твојата душа. Тебе те заборавивме. Чинам дека не ти ни споменавме. Таму горе во планината, под боровите, каде ветровите некогаш ги мрсеа прамените на твојата коса, остана само звукот на тишината.

Aug 17

,,Огледалце огледалце мое, кажи ми на светот најубав кој е?”

Па ти, а кој друг?“, одговара волшебното огледало.

Дали би се осмелиле да погледнете во едно такво волшебно огледало? Што ако дознаете страшни работи? Или можеби би погледнале ама под услов тоа огледало на иднината да е врамено во среќна рамка… или така, или никако поинаку! Или пак би сакале да погледнете во огледалото на минатото… кога поради нешто сте биле среќна…

,Огледалце огледалце мое, кажи ми на светот најубав кој е?”

Па ти, а кој друг?“, одговара волшебното огледало.

Наутро намуртени влегуваме во бањата, и се гледаме во огледалото. Зјапаме, ги набљудуваме забите…се депилираме, се лакираме и чешламе, правиме гримаси, си ги гледаме брчките, и си ја затегнуваме кожата мислејќи дека ќе го одложиме стареењето. Барем за момент. Нашите огледала, на некого судени и како казна за сопствениот изглед, на некого потврда за минливата убавина; ретко кога лажат. За разлика од нас, огледалото, никој не може да го излаже.

Ретки се оние кои оставаат трајна трага на внатрешниот мир од огледалото. Тие всушност не ни мораат да користат огледало.

Постои ли некаде некое волшебно огледало, кое би го одразило не нашиот физички изглед, туку нас самите. Огледало што го “впива” од нас сето она што ние не го гледаме??? Огледало кое има позадина со некоја друга реалност, паралелна, во која и ние имаме свој одраз, а која останува неосветлена и не освестена, као темната страна на Месечината.

Такво метафизичко огледало би ја прикажувало состојбата на нашата свест, нашите стравови, притаени мрзазења, длабоко закопана завист. Огледало кое би покажувало каде навистина сме, на кој дел од духовниот развој или пат сме застанале, што сме направиле до сега, каде сме застраниле, која делница сме ја совладале а каде се уште нашата нога не стапнала.

Гледајќи се во такво огледало каков би бил всушност нашиот одраз ???

Веројатно за многумина од нас шокантен, затоа што од изгледот би произлегле сите наши дела, зборови и мисли, сето она што некогаш на некого сме го изговориле со помалку љубов, а повеќе нетрпеливост, кога некого сме увредиле, некого повредиле. Тогаш би увиделе дека патеката по кој сте тргнале не води кон патот на светлината, туку низ сивите предели каде духот лесно може да се изгуби во шумата од човечки слабости.

Само волшебните огледала ја покажуваат состојбата на работите. Но, нив ги нема да се купат, ниту пак можат да се направат. Единствено лицата на нашите најблиски, сепак понекогаш го рефлектираат нашиот одраз. Од нив понекогаш може да ,,прочитаме” какви навистина знаеме да бидеме. Во недостаток на магијата на одразот, и тие можат да бидат коректен патоказ.

Можете ли да го замислите изгледот на сопствениот одраз во метафизичкото огледало???


Текстот е сублимат од постовите кои оригинално беа постирани тука и тука.

Jul 19

Tamara de Lempicka

Дарја го врткаше бастумот во раката. Се сети на денот кога го купи во една мала продавничка во стариот дел од градот. Во Синиот кварт, во улицата на липите. Сега стоеше пред истата антикварница чекајќи го странецот. Најинтересното тој ден не беше бастумот, туку сликата. Си спомна дека со пријателите еднаш се фотографираа наоколу, застанаа пред дуќанот, штракнаа неколку пози и заминаа. Кога го разви филмот, на сликата беше продавницата, но нив ги немаше. Дарја беше убедена дека тука стоеја додека се сликаа, но друштвото овој детал го прифати како шега.

Сега во истата уличка се имаше договорено да се најдат со странецот. Не знаеше ништо за него. Во препораката велии дека целта му е да го задржи имотот по секоја цена. Не знае зошто ја препорачаа кога таа не е ниту правник, ниту адвокат. Цел живот се занимава со чистење, конзервација и укоричување книги. Занает кој го наследи од својата баба, а таа од баба и, и таа од…

Дарја своите клиенти никогаш не ги носеше дома. Но овој пат се сепна од сопствените зборови: „Дали сакате да дојдете кај мене на ручек?”

*** ** ***

Дарја ја сакаше белата боја. Во нејзиниот стан сé беше во бели нијанси. Се почуди на себе си кога стави милје на секое од столчињата, на аглите од масата баклава, а во средината риба. Не паметеше дека баба и имаше таков обичај, а од неа научи за сите адети.

На малото масиче забележа кали. Помисли дека странецот ги беше донел додека таа го спремаше ручекот. Слушна дека излезе, но не го сети кога се врати. Се занесе со ручекот. Се сеќаваше дека баба и сакаше кали. Постојано ги купуваше, ги негуваше и постојано велеше дека на живи секогаш се подарува непарен број.

Ги преброја. На масичето имаше шест кали. И една илзитена фотографија. Од фотографијата ја гледаше еден стар, исцрпен, изнемоштен лик. Ликот на нејзината баба. Стоеше пред истата антикварница каде што таа го купи бастумот. Заедно со нејзините пријатели.

Tamara de Lempicka

Овој текст беше поставен на Кајмак.от од страна на корисникот strumjan. За статијата можете да гласате тука.