Како што крадец препознава крадец без да се запознае, така јас ја препознав твојата душа. Едно утро, таму на пазарот, затскриена во удобна наметка, малку плашлива, како со кроки скица нацртана, изгубена во сопствената фантазмагорија. Уште не бев проговорила, а таа веќе знаеше што мислам. Носеше тајна која можеше да се преведе на сите човечки јазици со помош на чулноста, а да се разбере со помош на мудроста надминувајќи го притоа засекогаш говорот на луѓето. Многу брзо се навикнав на неа како на своја облека, а таа ги препознаваше моите мисли и без да ги изговорам.

Почетокот на секој ден започнуваше со истата церемонија. Ти ќе заминеше на работа, јас ќе се навалев во фотељата. Душата почнуваше да глуми некое лице или карактер несразмерно концентрирани со рандом искуства. Ме засмејуваше. Ќе седнеше, ќе станеше, ќе се потпреше на прозорецот, а јас гледав како догорчињата од цигарите ги пецкаат врвовите на нејзиното задоволство. Навечер пак од устата на душата слушав милозвучни зборови кои се претворааа во клучеви. Низ моето тело шетаа и соништата со брзина на мислите ги ловеа. Инспиративна и духовита, дури еднашка и успеа да ме натера да облечам долг темен тесен фустан, со ѕвончиња наместо копчиња. И да понесам две огледала, од кои едното сигурно знаеше дека ќе ја препознае. Ја сакаше повеќе мојата лева града од десната, иако никогаш не заспавме недолично.

Еден ден хармоничната и секогаш добро организирана душа седна наспроти мене и неспокојно ми рече: Кога во моите зборови ќе ја препознаеш вревата, тогаш ќе ја направиш разликата помеѓу реалноста и вистината. А кога тоа ќе го сториш ќе биде предоцна. Зарем постои нешто поубиствено од тоа предоцна!?

Молчев однемена. Се обидов да ја реанимирам. Но во тој момент не беше потребен само кардиограм, туку и електроенцефалограм. Да се дијагностицира каде настанал куршлусот. За да го надминеме проблемот, тогаш прв пат решивме да се искачивме. Јас и твојата душа. Тебе те заборавивме. Чинам дека не ти ни споменавме. Таму горе во планината, под боровите, каде ветровите некогаш ги мрсеа прамените на твојата коса, остана само звукот на тишината.

,,Огледалце огледалце мое, кажи ми на светот најубав кој е?”

“Па ти, а кој друг?“, одговара волшебното огледало.

Дали би се осмелиле да погледнете во едно такво волшебно огледало? Што ако дознаете страшни работи? Или можеби би погледнале ама под услов тоа огледало на иднината да е врамено во среќна рамка… или така, или никако поинаку! Или пак би сакале да погледнете во огледалото на минатото… кога поради нешто сте биле среќна…

,Огледалце огледалце мое, кажи ми на светот најубав кој е?”

“Па ти, а кој друг?“, одговара волшебното огледало.

Наутро намуртени влегуваме во бањата, и се гледаме во огледалото. Зјапаме, ги набљудуваме забите…се депилираме, се лакираме и чешламе, правиме гримаси, си ги гледаме брчките, и си ја затегнуваме кожата мислејќи дека ќе го одложиме стареењето. Барем за момент. Нашите огледала, на некого судени и како казна за сопствениот изглед, на некого потврда за минливата убавина; ретко кога лажат. За разлика од нас, огледалото, никој не може да го излаже.

Ретки се оние кои оставаат трајна трага на внатрешниот мир од огледалото. Тие всушност не ни мораат да користат огледало.

Постои ли некаде некое волшебно огледало, кое би го одразило не нашиот физички изглед, туку нас самите. Огледало што го “впива” од нас сето она што ние не го гледаме??? Огледало кое има позадина со некоја друга реалност, паралелна, во која и ние имаме свој одраз, а која останува неосветлена и не освестена, као темната страна на Месечината.

Такво метафизичко огледало би ја прикажувало состојбата на нашата свест, нашите стравови, притаени мрзазења, длабоко закопана завист. Огледало кое би покажувало каде навистина сме, на кој дел од духовниот развој или пат сме застанале, што сме направиле до сега, каде сме застраниле, која делница сме ја совладале а каде се уште нашата нога не стапнала.

Гледајќи се во такво огледало каков би бил всушност нашиот одраз ???

Веројатно за многумина од нас шокантен, затоа што од изгледот би произлегле сите наши дела, зборови и мисли, сето она што некогаш на некого сме го изговориле со помалку љубов, а повеќе нетрпеливост, кога некого сме увредиле, некого повредиле. Тогаш би увиделе дека патеката по кој сте тргнале не води кон патот на светлината, туку низ сивите предели каде духот лесно може да се изгуби во шумата од човечки слабости.

Само волшебните огледала ја покажуваат состојбата на работите. Но, нив ги нема да се купат, ниту пак можат да се направат. Единствено лицата на нашите најблиски, сепак понекогаш го рефлектираат нашиот одраз. Од нив понекогаш може да ,,прочитаме” какви навистина знаеме да бидеме. Во недостаток на магијата на одразот, и тие можат да бидат коректен патоказ.

Можете ли да го замислите изгледот на сопствениот одраз во метафизичкото огледало???

Текстот е сублимат од постовите кои оригинално беа постирани тука и тука.

Дарја го врткаше бастумот во раката. Се сети на денот кога го купи во една мала продавничка во стариот дел од градот. Во Синиот кварт, во улицата на липите. Сега стоеше пред истата антикварница чекајќи го странецот. Најинтересното тој ден не беше бастумот, туку сликата. Си спомна дека со пријателите еднаш се фотографираа наоколу, застанаа пред дуќанот, штракнаа неколку пози и заминаа. Кога го разви филмот, на сликата беше продавницата, но нив ги немаше. Дарја беше убедена дека тука стоеја додека се сликаа, но друштвото овој детал го прифати како шега.

Сега во истата уличка се имаше договорено да се најдат со странецот. Не знаеше ништо за него. Во препораката велии дека целта му е да го задржи имотот по секоја цена. Не знае зошто ја препорачаа кога таа не е ниту правник, ниту адвокат. Цел живот се занимава со чистење, конзервација и укоричување книги. Занает кој го наследи од својата баба, а таа од баба и, и таа од…

Дарја своите клиенти никогаш не ги носеше дома. Но овој пат се сепна од сопствените зборови: „Дали сакате да дојдете кај мене на ручек?”

*** ** ***

Дарја ја сакаше белата боја. Во нејзиниот стан сé беше во бели нијанси. Се почуди на себе си кога стави милје на секое од столчињата, на аглите од масата баклава, а во средината риба. Не паметеше дека баба и имаше таков обичај, а од неа научи за сите адети.

На малото масиче забележа кали. Помисли дека странецот ги беше донел додека таа го спремаше ручекот. Слушна дека излезе, но не го сети кога се врати. Се занесе со ручекот. Се сеќаваше дека баба и сакаше кали. Постојано ги купуваше, ги негуваше и постојано велеше дека на живи секогаш се подарува непарен број.

Ги преброја. На масичето имаше шест кали. И една илзитена фотографија. Од фотографијата ја гледаше еден стар, исцрпен, изнемоштен лик. Ликот на нејзината баба. Стоеше пред истата антикварница каде што таа го купи бастумот. Заедно со нејзините пријатели.

Овој текст беше поставен на Кајмак.от од страна на корисникот strumjan. За статијата можете да гласате тука.

Има денови кога клепките ми паѓаат од умор. Тогаш седнувам да се опуштам во еден од објектите кои мајка ми ги замисли како нејзин мини-проект. Прво купи едни столици на распаѓање во отпадот на крајот од градот, па кога ги однесе кај мајсторот за поправка, jадниот се прашуваше од каде ли да почне да ги составува. Потоа ме влечкаше со денови по продавниците за платно, сунѓери, и разни други додатоци. Патентите требало да бидат овака поставени, штеповите онака сошиени.

,,Мамо немаме каде да ги ставиме овие гломазни столици. Целата гарнитура ќе ни го окупира станот”.

,,Нема, нема, така ќе ги распоредиме по собите што совршено ќе се вклопат во просторот”.

,,Ама мамо, јас немам намера да седам во антиквитети”.

Mислев дека сум попитома, но наместо помош стално и правев ситни опструкции. Каснев со скиците, забушавав со боите за дрвото, не ги набавував на време платната и еднаш намерно купив перничиња кои не одговараа. Во секој случај и се воодушевував на нејзината упорност. Од ништо да создаде нешто. Обично кај луѓето е процесов обратен.

Мојата мајка која е уметник по душа, и во душа, на крај доби барокни фотељи. И уморна ќерка. Уморна ќерка во барокна фотеља.

Немав време да губам време. Морав во 17:30 h да се видам со човекот. Дури и датумот кога ќе се сретнеме беше однапред запишан во ѕведите. Само чекав да дојде моментот.

,,Знаете мадам, кога човек доаѓа кај ведски астролог, обично е пред добивање на свесноста. Тоа е период кој трае околу 7 години. Во овој временски интервал многу работи ќе се променат во вашиот живот. Веќе првата година поминала. Ова се преломни моменти кога сваќате дека немате време за губење на време. Но ќе ме разберете дури следната година ова време. Сега сте во состојба кога моите зборови ги слушате, но не стигнуваат до вас.

Удобно сместена во фотељата седев и го гледав. Свесност? Каква свесност, а не бев ни свесна за тоа?

,,Гледајте вашите поволни денови да ги комбинирате со пријателска помош и кариера која во случајов би била пропратена со успех. Во тие денови ќе почувствувате задоволство и ќе бидете опкружена со големо друштво. Искористете ја информацијата што однапред знаете кога вашата енергија ќе биде на најниско ниво. Така сте во голема предност кога ќе настапат неповолните денови.”

Ми заѕвони телефонот.

,,Мила, ние се собираме на промоција. Почнува во 19 часот.” Уф. Сфатив дека ќе задоцнам. Морав да тргнам. Му заблагодарив на астологот и излетав.

Немав време да губам време.

“Во понеделник во 12:30 одиме во Генераторот. Таму ќе ја завршиме работата.”

“Добро” – реков.

“Само да знаеш дека можеби ќе потрае повеќе од еден час.”

“Тоа не е ништо. Јас последниве девет месеци поминав низ пекол. За уште еден саат ќе издржам.”

Потоа повеќе не се сеќавам дека можев да гледам. Само на почетокот забележав како точките пред очите забрзано ми мигрираат. Ги ловев мислите, но тие се распаѓаа со брзина поголема од онаа на крлушките од рибата кога се преслекува.

“За воља на вистината, и мене ми недостига понекогаш.”

“Не е тоа баш секогаш.”

“Но еве токму сега, е тоа понекогаш.”

Ме смрзнаа зборовите. Згора ништо не гледав. Од анестезијата. Си мислев што треба во тој момент да ми биде анестезирано за да издржам – погледот или срцето.

Уф, јас сум колекционер на воздишки. Со теков на годиниве доволно умешно ги собирав и доволно уморно се чувствував. А ѓаволски е тешко се што имаш во животот да сакаш еднаш. А се што сакаш да го изгубиш два пати.

Паметиш ли дека јас ти го дадов секој дел од мене, кој беше мал дел од нештата. А нештата беа мал дел од светот. А светот… А светот го имаше ти, во твојата дланка.

Целиот мој мал свет.

———————-

Мислам дека дури тогаш заспав.

01:20
29.01.2007

All that is not given, is lost…forever.

Порано или подоцна сите доаѓаа пред портата на Нугел. Беше обичај да се поклонат, да му остават некоја пара, но не го погледнуваа во очите.

,,Како отсекогаш да бил стар” – велеше дедо му на Малек. Тој не се сеќаваше кога Нугел и бил млад. Уште во негово време кога ќе го прашаа:

,,Дедо Нугел, колку години имаш? – тој велеше ,,72.”

Оттогаш поминаа многу години. Дедото на Малек почина, а Малек порасна. А дедо Нугел се уште беше жив и велеше дека има 72 години. Продаваше некакви мали икони кои самиот ги работеше. Се зборуваше дека некој му помага оти Нугел многу слабо гледаше. Едвај и ги препознаваше луѓето.

Еден ден Малек помина под портата, ама се сопна од калдрмата и падна на левата коленица. Погледот му застана на една од иконите. Израснат во семејство каде религијата се почитуваше, иако повеќемината од неговата фамилија и не беа нешто теолошки образувани, Малек сепак имаше чувство за побожност. А малата икона му се виде позната. Проба да се сети, ама така клекнат, беше повеќе фокусиран на болката од раскрвареното колено. Сепак реши да ја купи.

Се подигна и за прв пат во својот живот го виде лицето на дедо Нугел. Не се уплаши. Ниту го собори погледот. А лицето како и иконата му се виде многу познато. Го гледаа две добродушни очи, додуше малку насолзени, оти дедо Нугел се напрегаша да види кој му купува од производите. На Малек му стана невообичаена целата ситуација кога дедо Нугел ја испружи раката и му ја подаде иконата која пред тоа ја беше пикирал. Како да го имаше прочитано која сака да ја земе.

,,Повели, ти ја поклонувам.”

,,Ама како”, се бунеше Малек. ,,Сакам да си платам.”

,,Не може дете, да си ја платиш. Некои работи во животот немаат цена. Не заборавај само дека ти не ја одбра иконата. Таа те одбра тебе.”

продолжува

О, барону далечен … ти кој го стопираш времето со зборови. Се надевам ќе ти успее да п(о)своиш еден молчелив ден, и на твојата љубена да и посветиш бескраен миг на вечноста.

Ти кој се грижеше до сега за сите мои скришни молитви…ти, кој ми даруваше бисери од зборови. Ти кој направи да стане стварност мојот сон, кога една долга летна ноќ се распрсна во илјада мали ѕвезди.

Ти кој успеа да направиш метаморфоза од сите мои стравови. Ти кој го покри небото со светлина, за таа да ти помогне да израсне цвет. Оној истиот цвет кој вчера го собра за мене.

Затоа мој наклон бароне Д…во ова прекрасна октомвриска вечер. Ти благодарам што постоиш.

Верувањето на луѓето во боговите потекнува од секогаш. Најмногу доаѓа од свесноста и чувството на немоќ дека со својата сила тешко можат самите да се одржат во живот. Од друга страна тука е и зависноста од природните сили како и немоќноста да им се спротистават. Токму поради ова чувство кон природните сили, човекот своето внимание го упатил кон боговите.

Постојано во сите енциклопедии го читам следното:

,,Многу народи во светот имале митологии. Ама… ама по убавина и значење високо се издигнува и сите ги надминува грчката митологија.”

Една од најмоќните религии во стариот свет, грчката вера, не била никаков исклучок и ништо поразлична од другите мал милион религии распостелени по земјината топка. Покажувајќи огромна фантазија, Грците, земјата во која живееле трајно ја населиле со неброени божествени суштества. За да ги направат попристапни не само на духовно, туку и на физичко поле, на сите им дале човечки облик. Практично си ги направиле свој холограмски пандан, само во духовната свера.

Таканаречениот пантеон на грчкиот свет се состоел од дванаесет главни божества. Врховно божество бил богот Зевс, кој на својот престол седел со својата жена Хера. Кругот го пополнуваат Атена, Аполон, Артемида, Арес, Афродита, Хермес, Хефест, Хелиос и т.н. Секој од нив поседувал одередни атрибути и бил препознатлив по своите катрактеристични дејствија. Покрај тоа што имале главни божества кои биле поделени на небесни, божества на водите и подземниот свет, старите Грци имале дури и божества од втор ред.

Е сега. На кое скалило е грчката, а каде е македонската митологија?

За да партиципираме со нашиот дух, секогаш ќе биде потребно, па дури и неопходно понекогаш на археологијата да и се даде една доза на духовна димензија, како што тоа го сториле нашите соседи Грците. Создадоа археологија која потпирајќи се на митологијата ги воскресна во вечноста, иако реалноста вели дека дури и еден Толкин во неговата трилогија ,,Господарот на прстените” успеал да смисли митологија која е поубедлива и ,,држи” повеќе отколку грчката. Зошто тогаш да не смислиме и ние имајќи го во предвид сето наше богатство од најразличен тип? Дури и не мора да ја смислуваме. Taа постои. Само треба да ја запишеме.

Митологијата е книга на животот од која можеме многу да научиме. Книга која ако правилно ја користиме ќе ја подигне нашата општа култура. Книга со чија помош ќе откриеме кои сме, што сме, од каде сме? И нормално, каде одиме…

archaeology, greek myhhology, Macedonia, Tolkin, Lord of the rings, археологија, грчка митологија, Македонија, Толкин, Господар на прстените.

Ова беше мојот прв пост на блогерај кој го избришав по грешка, а потоа ми загина привремено бидејки не беше пишуван во кирилична подршка.

Тој и Таа – дополнување на една театарска пиеса

(тој и таа седат на фотељи кај него дома….Тој е лик од текстовите на Лилит, а Таа е лик од мојата приказна) – еден прекрасно фриволен текст во замена за мојата поезија.

Таа: Вчера те сонував?
Тој: Ау ма немој?
Таа: Навистина..не ми веруваш?
Тој: Е ајде де, … да бе ти веруем…
Таа: Јас се шетав низ дрвјето, а од срцето на врелиот ден воздишки испаруваа…
Тој: А?
Таа: Доволно угоре се качуваа и цветовите мангови ги бакнуваа…
Тој: Шо зборуеш ма ти!!??
Таа: Се сеќавам во сонот те прашав каде одиш…а ти ми рече одам на пазар…
Тој: Ја сум го рекол тоа!!??
Таа: Да…а потоа нечиј глас праша : ,, Што бараш таму?”.
Тој: И?
Таа: Ти одговори : ,, Сакам да купам поклон и да изненадам една мошне драга личност за мене”.
Тој: Сум сакал да купам поклон ?…абе не се сеќавам на тоа!!!
Таа: И тогаш посакав да те имам за еден момент, ама те изгубив за цела вечност.
Тој: Кај си ме изгубила … на пазарот?
Таа: Не … во сонот
Тој: Аааааа…да.да бе… ти тоа си сањаше…
Таа: Да де…
Тој: Ја па мислам стварно..ме збуни сеа…
Таа: Чувствата ги изнајмив сцената ја напуштив
Тој: Каде бе на пазарот или во театар…Кај сме сега..?
Таа: Кај тебе дома сме.
Тој: Ау да да…Абе какви чувства сега ти мене ептен сакаш да ми го свртиш паметот
Таа: И се уште те сонувам и никако да заборавам
Тој: Кого да заборавиш..пазарот или театарот?
Таа: Тебе бе…
Тој: Е кај ме најде сега баш мене.
Таа: Па нели сум со тебе , кај тебе дома
Тој: Абе не мислиш дека зборуеме без поента
Таа: Не ти докажав за сонот
Тој: Ааааа….а купив ли нешто на пазарот?
Таа: Не се зафркавај…чекај да ти докажам
Тој: бе добро извини…еј не се љути
Таа: Не се лутам ама дослушај ме
Тој: Еве де те слушам, уво се напраив
Таа: И ти викам вечерва пак те сонував и не можам да те преболам, ниту да те заменам, ни да претпоставам
Тој: Што тоа?
Таа: Па колку би ми бил животов тежок без тебе
Тој: Без когооо.???
Таа: Нашиот крај се наѕира, а јас се надевав..само што со тебе уште една загуба во животот си додадов
Тој: Абе тебе ти рекол ли некој до сега ,,Збогум драга прости ми, за сите соништа неостварени !!???”