Пијам вранец, веројатно една од најважните вински сорти во Македонија. Полната чаша има светлопурпурни нијанси и мирис на мармалад од јагоди, чајно дрво и некои други бобинки. Во позадината ја чувствувам содржината на танини, која го поддржува чувството на свежина. Виното во чашата созраева и полека бојата ја менува. Од светлопурпурна во боја на рубин, додека мирисот станува покомплексен па дозволува да вклучам тонови на чоколада и ликер кои вкусот во устата го омекнуваат, и го прават финишот помек и подолготраен.

Подарокот од Бахус за сите нас. На здравје

The wine-cup is the little silver well,
Where truth, if truth there be, doth dwell.
William Shakespeare

Деновиве седам дома. Се опоравувам и филозофирам. За животот, за радоста, убавините, боите, љубовта, страста, пријателствата, радостите, подемите и падовите …. Филозофирам, зошто не смеам да пијам во моментов додека не закрепнам. Така велат докторите. Вчера вечер некако ми ‘легна’ сето она вино неиспиено. Виното отсекогаш ми било инспирација. Велат дека во виното се емоциите или можеби од него излегуваат. Затоа човек треба да направи избор со друштвото кога пие вино. Пивото е некако понародно и може да се сподели со сите, но виното е премногу благородно за да може со секого да ја поделите неговата инспирација кога талогот создава тежина.

Ова се белешки од една филозофија, кон виното, како духовна компензација – за мојата Т’га. Во овие доцни часови.

*** ‘Крчмата е нашиот современ парламент во кој филозофија за пиење на виното во исто време е содржина која ни  дава сила со умот да го допреме факелот на страста во едно попладне, приквечерина или можеби мрак. Кога навистина ќе ни падне мрак пред очи од пиење. Инспирација на уметниците, една капка, една голтка, зборуваат повеќе од илјада зборови интерпункциски знаци и толкувања. И тука ставам крај на стиховите кои се голтаат со воздишка … или можеби почеток за некоја нова строфа, нова песна, за во некое поинакво идно време наталожено со вински сеќавања понесени од сегашноста’.

*** ‘Ако е виното мајсторски превриено како зрелите прекрасни жени кои кријат повеќе страст од инспирација, тогаш трајно се создаваат вредности од длабочината на убавината која плени како спокојството од некоја квечерина под ладовина’.

*** ‘Да пиеш вино и да сонуваш како се будиш на сред соблазнив здив значи дека си го прекршил првото златно правило на боемите во кое здравицата ја бара перспективата на најблиските усни и најраскошните музи, без грижи обременети, апстрактни, а сепак толку вистински’.

*** Виното наше изнедрено/во поднебје на јужните краишта/зреено, од времето заборавено/ на дното од чашата остава/ ароматични отпечатоци/кои прават талог за нови предизвици.

За повеќе вино, ви препорачувам да го консултирате Прирачникот за боеми од Бела Хаваш и неговата Филозофија на виното. Можеби и самите ќе најдете некоја инспирација. Со, или без вино.

Cheers to all my fiends!

Во доцна есен
кога камењата ги менуваат нијансите
блиски до боите на божилакот
рефлексија од листовите
се пресвлекува и привлекува
внимание на случајните минувачи.

Тогаш чекорам по мојот кеј,
кој за мене е стално о`кеј.
Талкам по стари улички
барајќи ја загубената архитектура
на старо Скопје.
Носот ми смрзнува
кога од фишек на клупа
јадам печени коштани.
додека зборувам со старите мештани

Мислев дека
треба да ја барам скриена помеѓу
шумолењето на дождот и
многубојните шушкави лисја под нозете
во хармонијата
и елегантнo благородно винородие.
Но, во тебе ја најдов ЉУБОВТА
… за есента

Сакам многу работи во есен,
а те сакам и ‘тебе’,
есен моја.

Сакам да ви пренесам нешто кое е дел од мојот микроуниверзум повеќе од една деценија. И благодарам на една пријтелка на мојата мајка, која во склоп на нејзината работа, своевремено ми ги откри афирмациите.

Богатството на внатрешната мудрост

Сите ние некогаш и некаде поради одреден сплет на околности, сме се почувствувале како жртви. И кога тоа ќе се случи ние обично почнуваме да се изолираме. Тогаш најчесто ни се (по)јавуваат сите проблеми. Чувствуваме болка и страв и бараме нешто или најчесто некој кој би не спасил, т.е. некој кој тоа би го направил наместо нас. Но наместо тоа се што треба да направите, е да се свртите кон себе си.

Една народна поговорка вели:,,најдобриот лек е секогаш оној наједноставниот”. Постојат повеќе методи како да се вратите на стариот колосек или можеби да отидете еден чекор напред. Еден од нив е користењето на афирмации. Сите алтернативни ментални дисциплини како силва, екскалибур, креативна визуелизација и т.н., како основа на своите методи ја користат – афирмацијата. Доколку не сте се сретнале со ова досега, афирмациите означуваат јасни, позитивни сугестии кои си ги даваме самите на себе си заради постигнување на одредена промена во својот живот. Оној момент кога ќе почнете да изговарате афирмации, излегувате од улогата на жртва. Веќе не сте беспомошни и ја потврдувате својата сопствена моќ.

Афирмации

Афирмациите се почетна точка. Тие ни ги отвораат патот. Со нив на нашата подсвест и кажуваме:,, Сега ЈАС ја превземам одговорноста за себе”. ,,Свесна сум дека постојат многу работи што ЈАС можам да ги сторам”. Ако продолжите да изговарате афирмации, вие или ќе станете спремни во потполност да се ослободите од нешто што ве мачи, што и да е во прашање, или ќе ви се отвори некоја нова врата. И сами знаете дека една затворена врата, отвора десет нови. Можеби на памет ќе ви падне некоја генијална идеја. Или можеби ќе ве повика некој пријател и ќе ви каже : ,,А дали некогаш си го пробала ова?”. Во секој случај ќе ви се укаже следниот чекор кој ќе ви помогне во понатамошната работа, доколку сакате да ,,оздравите”.

На кој принцип работат афирмациите? Тие делуваат на нашата подсвест, сакале да го признаеме тоа или не, а тоа е нешто што е добро за целото наше битие. Факт е дека повеќето од нас водат скоро непрекинат ,,дијалог” во себе. Нашиот ум разговара сам со себе, без престан коментирајќи за животот, светот, нашите чувства, нашите проблеми, другите луѓе и.т.н. Зборовите и идеите кои ви проаѓаат низ умот се многу важни, но поголем број од луѓето воопшто не обрнуваат внимание на нив. Употребата на афирмации ви дозволува да започнете замена на некои од вашите застарени, истрошени или негативни внатрешни разговори, со позитивни идеи и концепти. Тоа е една моќна техника која е во состојба за многу кратко време да ги трансформира вашите негативни ставови и со тоа потполно да го измени вашиот живот како и она што го создавате за себе.

Примената на афирмациите воопшто нема да ве чини ниту денар, а може да ви го промени животот од корен. Може да ги применувате во мислите (немо), гласно да ги изговарате, да ги запишувате, па дури и да ги пеете. Најмалку што ви треба се само десеттина минути дневно. Секако дека треба да бидете свесни за тоа што го ,,кажувате на себе си” и да бирате позитивни зборови бидејќи тие ќе ви помогнат да создадете позитивна реалност за тоа што го сакате.

Афирмација може да биде било која позитивна изјава. Немојте да се преоптеретувате и нешто посебно да смислувате. Таа може да биде уопштена, или доста конкретна. Но кога работите афирмации треба да водите сметка за неколку важни работи:

1. Секогаш кажувајте ги во сегашно време, а не во иднина. Важно е да ги создадете така како веќе да постојат.
2. Секогаш изразувајте ги на најпозитивен начин. Така ќе го потврдите она што навистина го сакате, а не она што не го сакате.
3. Направете ги да бидат едноставни и кратки. Треба да бидат јасни, а со тоа ќе бидат и поефикасни.
4. Секогаш бирајте афирмации кои се ,,вистинските” за вас. Тоа што ќе му користи на еден, можеби нема на некој друг. Прилагодете ги на себе.
5. Секогаш имајте на ум дека кога работите афирмации, создавате нешто ново и свежо.
6. Намената на афирмациите не е да делува во спротивност со вашите емоции или да пробате истите да ги промените. Тие само ви помагаат да оформите нов став кон животот.
7. Кога ги користите направете што е можно поверно чувство дека тие можат да бидат вистински.

Некои малку совети

Кога ги работите афирмациите за да постигнете позитивни промени во животот, постои дел од вас кој не верува дека сте за тоа вредни. Таквите афирмации нема да вродат со плод. Ќе стигнете и до моментот кога ќе помислите ,,Афирмациите не делуваат”. Но тоа нема врска со делувањето на афирмациите. Во прашање е фактот дека вие самите не верувате дека заслужувате подобро. Конечно треба да станете свесни за тоа што го сакате и во што верувате. Вие го заслужувате најдоброто. Но одговорот нема да го најдете во надворешниот свет. Ќе го најдете во внатрешноста на вашето битие.

Ова е една рамка за афирмации која многу ми се допадна. Наместо да ја праќам исполната со позитивни изјави на своите пријатели, се одлучив да ја подигнам тука на сајтот, да биде за сите достапна. Можете да ја испринтате и во неа да си впишете позитивни реченици. Оние кои се технички подобри, тоа може да го сторат и во фотошоп. Ви посакувам убав ден и живот исполнет со ведрина и оптимизам. Всушност ви го посакувам истото што би си го посакала и себе си.

Секој негов поглед го доживував два пати. Како чудна гравитација со „силна концентра(к)ција“ и поинакво движење под привидниот немир на страстите. Како слика, кршена, па повторно прекршувана низ зеницата ми се прелеваше во илјадници бои милозвучни. И потоа повторно се спојуваше во еден од оние сонови на времето. Во мојот духовен лов каде лавиринтите од навиките се беа напатиле, менував сложувалки од сите мои распаднати делови. Репликите ми се распрснуваа низ призмата на мислата. Мирисот издишуваше, воздухот создаваше, секоја моја болка питомо ја спласнуваше. Во годината без дно, кога дождот пере сеќавања, немав намера да вечерам зборови. Требаше да ги потрошам.

А се што имав намера е да те прашам, што сакаш ?

photo by Zan61

Голтам прашина од дамнешна прикаска, со надеж што трепери под патината на совеста. Со демони другарував во светот на сенките, меѓу слоевите на времето ги барав тајните. Цртав магични кругови во земјата на водите, со агли ненаметливи те ловев во мислите. Кој си ти што ме прогонуваш и преку клучеви од симболи аманети ми оставаш? Во прегратки од слатки казни ме врзуваш и правиш да поверувам дека никогаш не изчезнува. Во празнината разбиена на илјадници делчиња, чувството неодредено, недокажано, затскриено. Момент перфектен, скоро запечатен во бројката која спојува илјадници еони и милијарда честички љубовни. Овердоуз со игри космички, никогаш непресушни мисли прашинкасти. Јас сум ловената, а времето е ловецот.

А ти?
Ти си сведокот!

Беше утро. И беше мрак. Прв ден од нашето создавање. И последен. Ден во кој клепките ми паѓаат и уморот не се чувствуваше. Пред да си замине чувството недодредено, под привидната празнина на мојата утроба и твојата фатална рамнодушност, поминав низ булеварот на скршените срца. Фенерите се запалија и додека уличните светулки танцуваа, морници по телото ме облеваа. Животот ми стана сликано платно на кое се движев во погрешен правец, а писанијата го впиваа товарот како прибежиште за моите белешки. Последна архива од немирот во ноќта, кон самракот на моето битие. На едно долго мачно патешествие, на кое постојано се сретнуваме, се раздвојуваме и се збогуваме, те видов за прв и последен пат. Во еден ист ден. Неповторлив, необновлив, а обичен како секој друг проклет ден.

Му се молев на дождот да ги избрише трагите на секојдневните страданија и молчеливи верувања. Да ги избледе сликите за сите сеќавања, да направи да почувствувам како доаѓа и си оди засекогаш без збогување. Оти секоја вечер заспивав во иднината, а секое утро се будев во минатото. Почетокот на денот ми ги прикриваше болките, а ноќта само ги продолжуваше маките.

Клечев пред крстот. Пред мене беа распнати столетија. Стоев така во долгиот низ од луѓе и чекав да дојде мојот ред. Никогаш не разбрав зошто те загубив, и никогаш повторно како тебе не пронајдов. Некој што за мене лудости ќе оствари, ѓаволштини кои беа пресликани во реката од мисли со изгубени одрази.

photo by mpedziwiatr

Едно утро кога сонот на долгата летна ноќ се распрсна во илјада мали соѕвездија, со мисли раскренати како прашина тргнав на долг пат. Чевлите ги искинав, а колениците ги раскрварив. Секој пат кога тргнував, паѓањето го чувствував. Толку колку што има ѕвезди на небото не бев спиела со ноќи барајќи те тебе. Во бескрајното море на тагата, фрлав латици во земјата на сенките. Им принесував жртви на боговите и ги молев да те воскреснат.

Се што сакав е да бидам светлина. Ангел чувар над твојата кревка болна душа. Наместо тоа станав сведок. И критичар. И странец во сопствениот живот. Оти поголема од сите несреќи на светов беше тоа што знаев многу повеќе од знаците на хартијата. Велеше дека постојат настани кои имаат насилен почеток или насилен крај. Ја разбрав првата, но не и втората вистина. Кога замина со леден поглед и прекор, тие два збора станаа мојата бесконечност низ која се уште талкам.

Како сведок на тишината чиј свет започнува
од празнината, поставив стапица за твојот
поглед. Се понадевав во проклетата навика
дека сите оние фрагменти, делчиња и цитати,
ти оставиле доволна лузна да го продолжиш
ловот во непознатото. И наместо приказна
која започна во времето дури и пред времето
да постои, ти дојде и ми рече – Збогум драга
прости ми за сите соништа неостварени.

Што е вистина, а што реалност? Од вистината можеш да извадиш онолку колку што ќе ставиш во неа. Од реалноста онолку колку што можеш да сносиш последици. Но секоја вистина носи последици. Значи реална е онаа вистина која носи последици. Дури тогаш сваќаш дека е вистинита. Мислам на реалноста. Инаку од каде ќе знаеш дека е реалноста вистинита ако ги нема последиците?

Секое седиште има сопствено гледиште. Секој верува во она што сака да го чуе, види, почувствува… Тоа е неговата вистина. Но кој е реперот кој ни вели што е тоа во кое ќе одбереме да веруваме? Дали е вистината лична своина и ја креираме без разлика на реалноста? Дали е мојата вистина и твоја? И обратно…

Има неколку вистини, мојата, твојата и онаа која никогаш нема да ја дознаеме. А реално може да постојат и повеќе вистини. Тогаш како ќе препознаеме која е правата вистина? Онаа во која ќе одбереме да веруваме или онаа која се обидуваме да ја избегнеме? Но честопати се случува губејќи се на патот кон својата судбина за да ја избегнеме вистината, токму на неа налетуваме. На животната трка со пречки, каде препреките на патот кон спознанието на вистината се како мостови. Некои мостови се преминуваат, а некои за да ги преминеш мораш да ги запалиш.

Многу е лесно да се филозофира и да се даваат совети, но најтешко е тие да се спроведат во прво лице еднина. Секој нивни почеток не вади од улогата на сопствена жртва во животот и ни ја покажува нашата вистина.